اثربخشی بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران
2 گروه روانشناسی بالینی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران
doi
10.48308/jfr.2025.236708.1803چکیده
هدف این پژوهش بررسی تأثیر مداخله بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مردان مطلقه دارای حضانت فرزند در شهر اصفهان در نیمه اول سال 1403 بود. با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، 30 نفر از این مردان انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه احساس حقارت خدادادی و بهرامی (1391)، پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی عاطفی مارس (2000) و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) بود. بسته بازسازی پس از طلاق فیشر و آلبرتی (2017) طی 8 جلسه 90 دقیقهای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. دادهها با آزمون تحلیل کوواریانس با استفاده از نرمافزار SPSS-22 تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین دو گروه در متغیرهای پژوهش تفاوت معناداری وجود داشت و مداخله بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند مؤثر بوده و باعث کاهش احساس حقارت و افزایش تحمل پریشانی و توانمندی عاطفی مردان مطلقه گردیده است(05/0≥P ) .