تبیین الگوی موزه محله در جهت حفظ و ارتقاء بافتهای با ارزش تاریخی مطالعه موردی منطقه ۱۲ تهران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2020.228145.1233چکیده
محلات تاریخی از عناصر اصلی بافت تاریخی و صحنه بسیاری از رخدادهای تاریخساز و پیونددهنده فضاهای فرهنگی و تاریخی شهر است، که هویت اجتماعی و فرهنگی شهر را در طول تاریخ به نمایش میگذارد. یکی از راهکارها در راستای حفظ، نگهداری و ارتقاء این بافتها استفاده از الگوی بازآفرینی خلاق، که مبتنی بر ارتباط میان اقتصاد و فرهنگ و تولید مکانهای خلاق و نوآوراست. در این زمینه مراکز تاریخی شهرها از ظرفیتهای بینظیری برای ساخت و باززندهسازی فضاهای خلاق موردنیاز جهت جذب و نگهداری گروههای نوآور برخوردار است. ازجمله الگوهای بازآفرینی خلاق در بافتهای تاریخی شهر تبدیل شهر به موزه محله میباشد. موزه-محلهها در دل خود هم پایگاههای ارزشمندی ازنظر فرهنگ ملی و محلی هستند و هم مجموعههای قدرتمندی برای تولید ثروت و آوردههای مالی است. لذا با توجه به آثار تاریخی و ظرفیت بالای این آثار در منطقه 12 شهر تهران امکان تبدیل محلات این منطقه به یک موزه فضایی باز و استفاده از این آثار تاریخی بهعنوان اشیاء موزه وجود دارد، که این اقدام ضمن حفاظت از محلات با ارزش تاریخی اقدامی در راستای بهبود توان اقتصادی محله، احیاء محلات تاریخی مناطق و بازآفرینی شهری در این محلات خواهد شد. پژوهش حاضر در پی ارائه الگویی به روش توصیفی –تحلیلی با استفاده از اسناد کتابخانهای و دادههای میدانی (پرسشنامه و مصاحبه) است، که پس از مصاحبه با خبرگان و جمعآوری پرسشنامه، نتایج حاصله با استفاده از نرمافزارهای SPSS,SMART- PLS، مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت و مدل ارائهشده در خصوص الگوی موزه محله در جهت حفظ و ارتقا بافتهای باارزش تاریخی مورد تائید قرار گرفت.