بسط منحنی‌های IDF تحت سناریوهای مختلف تغییر اقلیم و تخمین دبی بیشینه سیلاب در حوضه درکه تهران (مطالعه موردی: ایستگاه‌های سینوپتیک شمیران، ژئوفیزیک و مهرآباد)

نویسندگان

1 دانشیار گروه آموزشی عمران - آب، دانشکده مهندسی عمران ، دانشگاه سمنان

2 دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران گرایش مهندسی آب و سازه‌های هیدرولیکی دانشگاه سمنان

3 دانشیار گروه آموزشی عمران- آب، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان

doi
10.22034/ws.2021.47550.2431
چکیده

با مقایسه منحنی‌های IDF‌ به دست آمده معلوم شد که برای دوره بازگشت 50 سال شدت بارش در ایستگاه‌های همدید شمیران، ژئوفیزیک و مهرآباد تحت سناریوی RCP2.6 نسبت به دوره پایه به ترتیب به اندازه 66/45، 49/54 و 74/31 درصد افزایش یافته است. این رقم برای سناریوی RCP4.5 به ترتیب معادل 89/40، 5/61 و 9/43 درصد و برای سناریوی RCP8.5 معادل 77/65، 12/66 و 6/48 درصد می‌باشد. با استفاده از منحنی‌های IDF استخراج شده برای ایستگاه‌های منتخب مقدار حداکثر دبی سیلاب با سناریوهای مختلف در خروجی حوضه آبریز درکه با روش استدلالی محاسبه شد. دبی بیشینه با به کارگیری رابطه منطقی، تحت تأثیر تغییر اقلیم با دبی دوره پایه مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج نشان داد که برای دوره بازگشت 50 سال دبی بیشینه بر اساس شدت بارش به دست آمده در ایستگاه شمیران با افزایش حداقل 89/40 درصد و حداکثر 77/65 درصد تحت تأثیر سناریوهای RCP4.5 و RCP8.5 نسبت به دبی بیشینه دوره پایه مواجه است. با توجه به شدت بارش محاسبه شده در ایستگاه‌ ژئوفیزیک مقدار حداکثر دبی سیل با سناریوی RCP2.6 حدود 54 درصد و با سناریوی RCP8.5 حدود 66 درصد نسبت به دوره پایه افزایش نشان داد. در نهایت با مقایسه دبی بیشینه تحت تأثیر سناریوهای اقلیمی و دبی بیشینه دوره پایه (محاسبه شده بر اساس شدت بارش) در ایستگاه مهرآباد نیز مشخص شد، حداقل افزایش دبی بیشینه مربوط به سناریوی RCP2.6 به میزان 74/31 درصد و حداکثر میزان افزایش تحت تأثیر سناریوی RCP8.5 به میزان 61/48 درصد می‌باشد.