رابطه شیوههای والدگری و خشونت علیه والدین در نوجوانان: نقش میانجی مشکلات عاطفی و رفتاری
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.48308/jfr.2025.238645.1944چکیده
خشونت نوجوان علیه والدین به عنوان یکی از چالشهای مهم در نظام خانواده شناخته میشود که تحت تأثیر عوامل متعددی قرار دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه شیوههای والدگری و خشونت علیه والدین در نوجوانان با نقش میانجی مشکلات عاطفی و رفتاری بود. جامعه آماری شامل تمامی والدین دارای فرزند 12 تا 17 سال شهر آمل در سال 1403-1402 بود که از بین آنها 499 نفر با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامه ابعاد و سبک والدگری، پرسشنامه خشونت فرزند نسبت به والد و پرسشنامه تواناییها و مشکلات استفاده شد. مدل مفروض با استفاده از مدلیابی معادله ساختاری مبتنی بر ماتریس کوواریانس و به کمک نرمافزارAMOS-18 تحلیل شد. یافتهها نشان داد که شیوههای والدگری بر مشکلات عاطفی/رفتاری نوجوانان، اثر معنادار دارد، اما بر خشونت نوجوان علیه والدین اثر مستقیم ندارد، اثر مستقیم مشکلات عاطفی/رفتاری نوجوانان بر خشونت نوجوان علیه والدین نیز، مثبت و معنادار بود. همچنین نتایج حاکی از آن است که مشکلات عاطفی و رفتاری در نوجوانان بهعنوان عامل میانجی بین شیوههای والدگری و خشونت نوجوان علیه والدین عمل میکند که با تشخیص و مداخله بههنگام این اختلالات و نیز اصلاح شیوههای فرزندپروری میتوان جهت پیشگیری از خشونت علیه والدین اقدام نمود