مدلیابی جهتگیری ازدواج براساس ویژگیهای پنجگانه شخصیتی با میانجیگری خانواده دوستی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران

2 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.

3 استادیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.

doi
10.48308/jfr.2025.234891.1712
چکیده

زمینه و هدف: خانواده مقدس‌ترین نهاد اجتماعی و ازدواج مقدس‌ترین تصمیم هر فرد برای تشکیل خانواده است. لذا هدف اصلی پژوهش حاضر مدل‌یابی جهت‌گیری ازدواج براساس ویژگی‌های پنج‌گانه شخصیتی با میانجی‌گری خانواده دوستی بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان مجرد دانشگاه‌های آزاد اسلامی استان اصفهان درسال 1401 بودند که باتوجه به تعداد متغیرهای پژوهش و روش‌های آماری مرسوم به روش در دسترس تعداد 500 نفر نمونه (303 دختر و 197 پسر) به پرسشنامه‌های جهت‌گیری ازدواج (1399)، ویژگی‌های شخصیت نئو فرم کوتاه (1985) و خانواده دوستی (1398) پاسخ دادند. یافته‌ها: یافته‌ها حاکی از آن است که ویژگی شخصیتی روان‌رنجوری دارای اثر معکوس معنی‌دار و توافق-پذیری، وظیفه‌شناسی و خانواده‌ دوستی دارای اثر مثبت معنی‌دار بر جهت‌گیری ازدواج هستند. نیز متغیرهای روان‌رنجوری، گشودگی به تجربه، توافق‌پذیری، وظیفه‌شناسی از طریق متغیر میانجی خانواده دوستی دارای اثرات غیرمستقیم معنی‌دار بر جهت‌گیری ازدواج هستند. نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت متغیر ویژگی شخصیتی نقش مهم و تاثیرگذاری در تبیین جهت‌گیری ازدواج دارد. هم‌چنین متغیر خانواده دوستی در بین دانشجویان مجرد به طور معناداری اثر شخصیت بر جهت‌گیری ازدواج را میانجی‌گری می‌کند.