بررسی رابطه ساختاری میان محیط یادگیری خانه و رشد اجتماعی کودکان پیش دبستانی: نقش واسطه ای مهارتهای زبانی

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه فرهنگیان

2 استادیار دانشگاه فرهنگیان

3 مرکز پژوهشی روانسنجی هوشبهر

4 دانشگاه علامه طباطبایی

doi
10.48308/jfr.2025.234246.1679
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی مهارتهای زبانی در ارتباط میان محیط یادگیری خانه و رشد اجتماعی نمونه ای از کودکان پیش دبستانی شهر تهران انجام شد. در همین راستا تعداد 110 کودک پیش دبستانی به شکل در دسترس انتخاب و به آزمون رشد زبان با 6 مهارت واژگان تصویری، واژگان ربطی، واژگان شفاهی، درک دستوری، تقلید جمله و تکمیل دستوری پاسخ دادند. آزمون محیط یادگیری خانه شامل محیط تحصیلی- آموزشی و تقویت زبانی و آزمون رشد اجتماعی شامل مهارت های ارتباطی و اجتماعی کودک توسط والد (مادر) پاسخ داده شد. از مدلسازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی (واریانس محور) و نرم افزار PLS جهت تحلیل داده ها استفاده شد. بررسی روابط درون مدل ساختاری نشان داد مسیر اثر محیط یادگیری خانه بر رشد اجتماعی از طریق مهارت های زبانی معنادار است. در مجموع با توجه به برازش مدل اندازه گیری و آزمون روابط بین سازه های تحقیق، مدل ارائه شده توسط پژوهشگر تایید می شود. از این پژوهش می توان نتیجه گرفت که تقویت محیط یادگیری خانه برای کودکان می‌تواند رشد اجتماعی آنها را از طریق تقویت توانایی های زبانی بهبود بخشد. تبیین این نتایج و کاربردهای ضمنی آن در پایان مورد بحث قرار گرفت.