فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: شناسایی‌ موثرترین شیوه‌های ‌تمرینی برای توسعه قابلیت‌های جسمانی و عملکردی ورزشکاران از اهمیت خاصی‌برخوردار است. هدف تحقیق حاضر مقایسه دو شیوه تمرینی منتخب روی برخی متغیرهای فیزیولوژیکی و عملکردی بازیکنان تنیس روی میز باشگاهی بود.مواد و روش ­ها:‌ تعداد 16 بازیکن ‌نوجوان پسر در‌ گروه‌های ‌تمرین ترکیبی (تعداد 10 نفر با شاخص توده بدنی 65.3±19.1 کیلوگرم برمترمربع) و تمرین سنتی (تعداد 8 نفر با شاخص توده بدنی 21.1±19.1 کیلوگرم بر مترمربع) که حداقل دو سال تجربه شرکت در مسابقات‌ استانی داشتند، به شکل در دسترس‌ انتخاب شدند. در تمرینات سنتی تاکید ‌روی تمرین‌های مهارتی و در ترکیبی منتخب تمرکز روی تمرینات قدرتی- هوازی بود که به مدت هشت هفته و سه ‌جلسه در هفته انجام شد. برخی‌ متغیرهای موثر در اجرای آزمودنی‌ها شامل توان بی‌هوازی، توان هوازی، سرعت و عملکرد مهارتی در پیش و پس‌آزمون در شرایط نسبتاً یکسان اندازه ­گیری شد. داده‌ها با آزمون‌ تحلیل کوواریانس در سطح معناداری 0/05>P تحلیل شدند.یافته ­ها: نتایج نشان داد که در متغیرهای سرعت (ترکیبی=11.9- ؛ سنتی=0.5%)، چابکی (ترکیبی=8.9-% ؛ سنتی= بدون‌تغییر)، اوج ‌توان بی‌هوازی (ترکیبی=14.5؛ سنتی=17.3-%)، میانگین توان بی­ هوازی (ترکیبی=5.9 ؛ سنتی=23.4-%)، ظرفیت هوازی (ترکیبی=5.9 ؛ سنتی=0.55-%)، قدرت مچ­ دستی (ترکیبی=25.9؛ سنتی=4%) بهبودی معناداری در گروه ترکیبی نسبت به سنتی مشاهده شد (0/05>P). از سوی دیگر، در مهارت‌های تاپ اسپین فورهند (ترکیبی=46.5 ؛ سنتی=74.7%) و تاپ اسپین بک هند (ترکیبی=51.2 ؛ سنتی=83.2%) آزمودنی‌های گروه سنتی پیشرفت معناداری نسبت به گروه تمرین ترکیبی نشان دادند‌ (0/05>P).بحث و نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که اجرای ­تمرینات سنتی احتمالاً تغییرات قابل‌توجهی روی قابلیت‌های فیزیولوژیکی بازیکنان ایجاد نکرد و حتی بازیکنان تنیس روی میز ممکن است در مسابقات متوالی کاهش در عملکرد را تجربه نمایند.