احساس گناه مادران شاغل و مشکلات رفتاری کودکان: نقش تعدیل گر کنش تأملی والدینی

نویسندگان

1 گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 گروه مشاوره ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 گروه مشاوره ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

4 گروه مشاوره ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.48308/jfr.2025.237025.1819
چکیده

چکیده : پژوهش حاضر به بررسی نقش تعدیل‌گری کنش تأملی والدینی در رابطه میان احساس گناه والدینی مادران شاغل و مشکلات رفتاری کودکان پرداخته‌است. جامعه آماری این پژوهش تمامی مادران شاغل با فرزندان 3 تا 6 سال ساکن شهر تهران در سال 1403 بودند. حجم نمونه 225 مادر تعیین و به ‌روش دردسترس انتخاب ‌شدند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه کنش تأملی والدینی (PRFQ)، مقیاس احساس گناه درباره والدگری (GAPS) و بخش رفتاری سیستم رتبه‌بندی مهارت‌های اجتماعی-والد (SSRS-P) بودند. روش پژوهش توصیفی همبستگی از نوع تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی بود و داده‌ها با کمک نرم‌افزار SPSS-25 تحلیل شدند. پیش‌ذهنی‌سازی از کنش تأملی والدینی می‌تواند در رابطه احساس گناه والدینی و مشکلات رفتاری (رفتارهای درون‌زا و برون‌زا) در کودکان به‌عنوان تعدیل‌گر عمل کند. به ‌این معنا که پیش‌ذهنی‌سازی بیشتر در مادران، موجب تشدید رابطه احساس گناه و مشکلات رفتاری در کودکان می‌شود؛ درحالی‌که پیش‌ذهنی‌سازی کمتر، مشکلات رفتاری مرتبط با احساس گناه والدینی را کمتر می‌کند.