کاهش آسیب های اکسیداتیو ناشی از تنش خشکی در گیاهچه کاملینا (Camelina sativa L.) با کاربرد سیلیکون

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

2 دانشیار، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

3 استاد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

doi
10.22092/ijsst.2023.362510.1488
چکیده

خشکی از تنش های بسیار مهم در کاهش رشد گیاهان به ویژه در مرحله جوانه زنی بذر است. تنش اکسیداتیو از پیامدهای خشکی در گیاهان می‌باشد. به منظور بررسی کاهش آسیب های اکسیداتیو ناشی از تنش خشکی با استفاده از سیلیکون در مراحل ابتدایی رشد گیاهچه کاملینا، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در آزمایشگاه بذر دانشگاه رازی با سه تکرار اجرا شد. فاکتورها شامل دو ژنوتیپ کاملینا، چهار سطح خشکی (صفر، 3-، 6-، 9- بار با استفاده از پلی‌ اتیلن‌ گلیکول-6000) و پنج سطح سیلیکون (صفر، 2، 4، 6 و 8 میلی مولار) بودند. بر اساس نتایج، تشدید خشکی منجر به افزایش فعالیت آنزیم ‏های آنتی‌اکسیدان شامل پراکسیداز، کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز و میزان مالون ‏دی ‏آلدئید شد، اما ویژگی های رشدی گیاهچه و میزان پروتئین‏های محلول را کاهش داد. مصرف سیلیکون (به ویژه در غلظت‏های شش و هشت میلی‌مولار)، فعالیت آنزیمهای آنتی‏ اکسیدان و خصوصیات رشد گیاهچه را افزایش داد. به طوری که، مصرف سیلیکون هشت میلی‌مولار سبب افزایش فعالیت آنزیم پراکسیداز به میزان 2/23 درصد، فعالیت آنزیم کاتالاز به میزان 4/13 درصد، فعالیت آنزیم سوپراکسید‌دیسموتاز به میزان 41 درصد، میزان مالون‌دی‌آلدئید 1/19 درصد و محتوی پروتئین‏های محلول به میزان 8/10 درصد گردید. بنابراین، مصرف سیلیکون در غلظت هشت میلی مولار با فعال کردن سیستم آنتی ‏اکسیدان سبب تعدیل اثرات تنش اکسیداتیو ناشی از تنش خشکی و افزایش خصوصیات رشد گیاهچه‏ کاملینا شد.