آسیبشناسی موانع تحقق حکمروایی خوب شهری در شهرهای میانی مطالعه موردی: شهر نیشابور
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2021.251270.1326چکیده
علیرغم گذشت بیش از پنج دهه از زمان مطرحشدن حکمروایی خوب شهری بهعنوان شیوه برتر اداره امور شهری، این الگو در شهرهای ایران بهخصوص در شهرهای میانی و کوچک، تحققنیافته است. از همین رو در پژوهش حاضر به آسیبشناسی حکمروایی خوب شهری از منظر نهادینهسازی آن در شهرهای میانی بامطالعه موردی شهر نیشابور پرداختهشده است. رویکرد روششناختی پژوهش از نوع کیفی مبتنی بر مصاحبه نیمه ساختیافته از خبرگان و متخصصان آشنا به موضوع در شهر نیشابور است که از طریق انجام 30 مصاحبه پیادهسازی شده است. روش تجزیهوتحلیل دادهها، بر مبنای تکنیکهای تحلیل محتوای کیفی ازجمله کدگذاری مرحلهای است که در پایان از طریق روش اسنادی و مطابقت و ارجاعدهی به پژوهشهای موجود، تکمیلشده است. بر اساس نتایج بهدستآمده، عوامل مؤثر بر عدم تحقق حکمروایی خوب شهری در شهر نیشابور شامل 87 مقوله اولیه، 11 کد تفسیری و 4 کد تبیینی است. کدهای تبیینی، در چهار حوزه عمده یعنی «موانع ساختاری»، «موانع فردی»، «موانع کنش ارتباطی» و «موانع زیرساختی» طبقهبندی شدند. درنهایت این نتیجه به دست آمد که تحقق حکمروایی خوب شهری ابتدا نیازمند الزاماتی است که این الزامات بیشتر در حوزه ساختاری قرار دارند تا با تأثیرگذاری بر روی ابعاد دیگر از ناکارآمدی مدیریت شهری، بتوانند الگوی حکمروایی خوب شهری را در شهرهای میانی نهادینه کنند.