فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: تمرینات مختلفی برای افزایش عملکرد استقامت هوازی در بازیکنان فوتبال پیشنهاد شده است. اما هنوز مشخص نیست که کدام برنامه تمرین مطلوب­تر است. بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرین پلایومتریک، تناوبی شدید هوازی و موازی بر عملکرد استقامت هوازی ویژه در بازیکنان فوتبال آماتور مرد بود. روش‌شناسی: 32 بازیکن فوتبال حاضر در لیگ دسته سوم (سن = 7/4 ± 4/25 سال، قد = 1/7 ± 6/177 سانتی­متر، تودۀ بدن = 1/11 ± 2/74 کیلوگرم) در این مطالعه شرکت کردند. بازیکنان ابتدا بر اساس منطقۀ بازی و توان هوازی یکسان­سازی شدند سپس به روش تصادفی در یکی از گروه‌های تمرین پلایومتریک (11 نفر)، تناوبی شدید هوازی (11 نفر) و موازی (10 نفر) قرار گرفتند. برنامۀ تمرین تناوبی شدید هوازی شامل 4 وهله 4 دقیقه‌ای دویدن با شدت 90 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه با 3 دقیقه استراحت فعال بین وهله­ها بود. برنامۀ تمرین پلایومتریک شامل اجرای 9 حرکت جهشی و پرتابی در 3 نوبت با 10 تکرار بود که با شدت کم تا بیشینه انجام شد. برنامۀ تمرین موازی شامل اجرای همزمان دو برنامۀ تمرین پلایومتریک و تناوبی شدید هوازی در یک جلسه بود که ابتدا برنامۀ تمرین پلایومتریک اجرا شد. برنامه­های تمرین به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته اجرا شدند. پیش و پس از تمرین، آزمون‌ استقامتی فوتبال هاف و هلگراد به منظور برآورد استقامت هوازی ویژه اجرا شد. یافته­ها: استقامت هوازی ویژه در همه گروه‌های تمرین به­طور معناداری افزایش یافت (پلایومتریک: از 18 ± 1349 به 36 ± 1387، تناوبی شدید هوازی: از 29 ± 1359 به 42 ± 1412 و موازی: از 23 ± 1335 به 33 ± 1436 متر، 05/0 > P < /span>). اما، این افزایش در گروه موازی بالاتر از گروه‌های دیگر بود (05/0 > P < /span>)، هرچند تفاوت معناداری بین گروه­های تناوبی شدید هوازی و پلایومتریک مشاهده نشد (653/0 = P < /span>). بحث و نتیجه­گیری: تمرین موازی نسبت به تمرین تناوبی شدید هوازی و پلایومتریک صرف در افزایش استقامت هوازی ویژه بازیکنان فوتبال آماتور مرد مؤثرتر است.