اولویت بندی کاربرد انواع سامانه های آبیاری با استفاده از روش پارامتریک در منطقه اهر
نویسندگان
1 فارغ التحصیل کارشناسی ارشد خاکشناسی، گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
2 استاد گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
3 دانشیارگروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
4 دانشیار گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
doi
10.22034/ws.2021.36769.2303چکیده
اولویتبندی انواع سامانههای مختلف آبیاری جهت مدیریت صحیح منابع خاک و آب برای اراضی جنوب شهرستان اهر(9000 هکتار) ضروری میباشد. بدینمنظور، از ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی 44 خاکرخ (بافت خاک، عمق، آهک، گچ، شوری و قلیائیت) استفاده و قابلیت اراضی برای آبیاری بهروش سیستم محدودیتها و نیز تناسب محدوده مطالعاتی برای سامانههای آبیاری قطرهای، بارانی و سطحی با استفاده از روش پارامتریک تعیین شدند. نتایج کاربرد سیستم محدودیتها نشان داد که خاک و توپوگرافی بهعنوان مهمترین عوامل محدودکننده بوده وقابلیت آبیاری منطقه مورد مطالعه در کلاسهای III (اراضی قابل کشت) و IV (اراضی قابل کشت محدود) به ترتیب با وسعتی حدود 75% و 25% قرار میگیرد. بر اساس نتایج روش پارامتریک در مورد کاربرد آبیاری سطحی، فقط 4% اراضی در کلاس S1 (عالی) قرار گرفته و به ترتیب کلاسهای S2 (مناسب)، S3 (نسبتاً مناسب)، N1(تقریباً نامناسب) و N2 (نامناسب) حدود 31%، 46%، 17% و 2% مساحت مورد بررسی را شامل می شوند. همچنین قسمتهای جنوبی محدوده برای آبیاری سطحی بهدلیل وجود شیب زیاد مناسب نبوده و اراضی برای آبیاری بارانی و قطرهای به ترتیب درکلاسهای S2 و S3 قرار گرفته و حدود70% و 25% پهنههای مطالعاتی را به خود اختصاص داده و بقیه اراضی برای آبیاری بارانی مستعدتر از آبیاری قطرهای میباشد. با استناد به نقشههای تهیه شده حدود 5000 هکتار از اراضی عمدتاً قسمتهای شمالی و حاشیه رودخانه اهرچای دارای کلاس مناسب برای آبیاری قطرهای (S2) میباشد. در نهایت نتایج حاصله بیانگر همخوانی آنها با عملیات اجرایی توسعه آبیاری قطرهای توسط اداره جهاد کشاورزی شهرستان اهر میباشد.