فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر چهار هفته بی‌تمرینی پس از ده هفته تمرین هوازی بر سطح اپلین پلاسما و آستانه درد موش‌های صحرایی دیابتی نوع یک بود.                                                                                 مواد و روش ها: 24 سر رت نر نژاد ویستار با محدودۀ وزنی 20±300 گرم ، در دو گروه تقسیم و به یکی از گروه‌ها، بوسیلۀ تزریق زیرپوستی استرپتوزوسین (50 میلی‌گرم درکیلوگرم)، دیابت نوع I، القاء شد. سپس هر کدام از دو گروه سالم و دیابتی، در دو زیر گروه ورزش (تجربی) و بی‌تحرک (کنترل)، تقسیم شدند. گروه‌های تجربی، در یک دوره تمرین هوازی 10 هفته‌ایی، پنج روز درهفته، روزی یک ساعت، دویدن، بر روی تردمیل و متعاقب آن،  در یک دورۀ چهار هفته‌ایی بی‌تمرینی شرکت داده شدند. از دستگاه تیل فلیک برای ارزیابی آستانه درد و برای محاسبۀ میزان اپلین، از کیت مخصوص ارزیابی اپلین پلاسما، استفاده شد. تجزیه تحلیل داده‌ها، بوسیلۀ روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و t ستیودنت برای گروه‌های مستقل، انجام شد(P<0.05).                                     یافته‌ها: اعمال یک دوره تمرین ورزشی هوازی، در موش‌های سالم و دیابتی، باعث کاهش معنی‌دار سطح اپلین پلاسما و افزایش معنی‌دار آستانه درد شد (p<0.05). این تغییرات، پس از دورۀ بی‌تمرینی، به سطح قبل از تمرین بازگشت.                                                                                  بحث و نتیجه‌گیری: در مجموع، یافته‌های این پژوهش، نشان داد، بی‌تمرینی برسطح اپلین پلاسما وآستانه درد، تأثیرگذار است.