اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تعامل والد-فرزندی، خودکارآمدی و انعطاف پذیری روانشناختی مادران دارای فرزند با اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی،دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه رازی،کرمانشاه،ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 گروه روانشناسی،دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه رازی،کرمانشاه،ایران
doi
10.48308/jfr.2024.233926.1669چکیده
این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را تمامی مادران کودکان 6 تا 12 سال (دختر و پسر) با نشانههای نارسایی توجه/ بیش فعالی در شهر کرمانشاه در سال 1401 تشکیل دادند. روش نمونهگیری بهصورت در دسترس بود و بدین منظور نمونهای شامل 30 نفر بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب، و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. . گروه آزمایش 10 جلسه 90 دقیقهای آموزش فرزند پروری مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کردند. در مورد گروه کنترل هیچگونه مداخلهای صورت نگرفت. درنهایت،دادههای جمعآوریشده در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس تک متغیره) با استفاده از نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها نشان داد که آموزش فرزند پروری مبتنی بر پذیرش و تعهد در مرحله پسآزمون و پیگیری بر بهبود تعامل والد-فرزندی در مادران گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل تأثیر معناداری داشته و موجب افزایش مؤلفههای نزدیکی و وابستگی و کاهش مؤلفه تعارض شده است همچنین منجر به افزایش خودکارآمدی و انعطافپذیری روانشناختی در مادران گروه آزمایش نسبت به گروه کنترلشده و این تغییرات تا مرحله پیگیری ادامه یافته است.