فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده مقدمه و هدف: تمرین مقامتی یک محرک قوی برای افزایش حاد غلظت هورمون‌های متابولیک نظیر تستوسترون و کورتیزول می‌باشد. هدف از این مطالعه تعیین پاسخ‌های هورمونی حاد تستوسترون وکورتیزول به دو شیوه‌ی تمرین مقاومتی حجمی و قدرتی به منظور توسعه و ارزیابی پروتکل‌های تمرین مقاومتی برای ورزشکاران و غیر ورزشکاران می‌باشد. روش‌ شناسی: بدین منظور 20 پسر جوان غیر ورزشکار انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه مساوی قرار گرفتند. تمرین‌های مقاومتی حجمی و قدرتی در دو جلسه جداگانه به صورت متقاطع برای هر دو گروه تجویز شد. در هفته اول گروه یک تمرینات حجمی (70% یک تکرار بیشینه، 4 نوبت، 1 دقیقه استراحت) و گروه 2 تمرینات قدرتی (90% یک تکرار بیشینه، 8 نوبت، 3 دقیقه استراحت)، انجام دادند و در هفته دوم جای گروه‌ها عوض شد. پروتکل تمرینی شامل حرکات اسکات و پرس سینه بود. نمونه‌گیری خونی قبل و بلافاصله بعد از هر جلسه تمرین جهت اندازه‌گیری تستوسترون و کورتیزول سرم انجام شد. یافته‌ها: تستوسترون بعد از هر دو شیوه تمرینی افزایش یافت ولی فقط بعد از تمرینات مقاومتی قدرتی این افزایش معنادار بود. کورتیزول بعد از هر دو شیوه تمرینی افزایش معناداری داشت. نسبت تستوسترون به کورتیزول بعد از هر دو شیوه کاهش معناداری داشت. اما تغییرات غلظت تستوسترون، کورتیزول و نسبت آنها بین گروه‌ها معنادار نبود (05/0p < ). نتایج: نتایج این پژوهش نشان داد که هر دو شیوه‌ی تمرین مقاومتی حجمی و قدرتی موجب پاسخ‌های هورمونی حاد شده‌اند، اما تفاوت معناداری با هم نداشته‌اند. درحالی‌که هر دو استرس‌زا بوده و بدن را در موقعیت کاتابولیکی قرار داده‌اند.