تأثیر آب مغناطیسی بر صحت اندازهگیری میزان رطوبت بهوسیلهی دستگاه TDR در بافتهای مختلف خاک
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 گروه علوم و مهندسی آب-دانشکده کشاورزی- دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشجوی دکتری آبیاری و زهکشی، گروه مهندسی آب، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22034/ws.2021.12230چکیده
رطوبت خاک یکی از عوامل مهم و تعیین کننده رفتار خاک در تحقیقات آب و خاک است. اصولاً روشهای متداول اندازهگیری رطوبت خاک بسیار وقت گیر و هزینه بر هستند. این تحقیق در شرایط گلخانهای در سه نوع خاک با بافت ( رس سیلتی، لوم رسی و لوم شنی) و در 3 میدان مغناطیسی (صفر، 3/0 و 6/0 تسلا) و در سه تکرار انجام شد. در این پژوهش رطوبت خاک را با استفاده از دستگاه TDR اندازهگیری کرده و با مقادیر روش حجمی مقایسه گردید. نتایج نشان داد که دستگاه در خاک لوم شنی در تمامی سطوح آب مغناطیسی دارای بیشترین دقت بوده (بهترتیب در آب چاه، 3/0 و 6/0 تسلا دارای RMSE برابر با 2/15، 3/3 و 5/2) و با افزایش میزان رس در خاک از دقت دستگاه کاسته شده است. بر اساس نمودار همسانی ترسیم شده برای نتایج روش TDR و روش حجمی، بیشترین و کمترین همسانی بین دو روش بهترتیب در تیمارهای خاک با بافت لوم شنی و استفاده از آب مغناطیسی 6/0 تسلا (با ضریب تبیین 92/0) و خاک با بافت لوم رسی و استفاده از آب چاه (با ضریب تبیین 42/0) مشاهده شد. نتایج نشان داد که استفاده از آب مغناطیسی در آبیاری منجر به افزایش دقت دستگاه در بافتهای مورد بررسی شده است.