تجربه زیسته چالشهای پرورش فرزند ناشنوا از دیدگاه پدران شنوا: پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان
2 گروه روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان
doi
10.48308/jfr.19.4.599چکیده
فرزندپروری مؤثر باعث ارتقای سلامت جسمی، عاطفی، روانی و اجتماعی کودکان میشود. این پژوهش بر اساس رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام شد و هدف از اجرای آن، بررسی تجربه زیسته مشکلات پرورش فرزند ناشنوا از دیدگاه پدران شنوا بود. حجم نمونه هفت نفر بود و ملاکهای اصلی برای انتخاب شرکتکنندگان، زندگی با همسر و فرزندان، داشتن حداقل یک فرزند با آسیب شنوایی شدید یا عمیق و حسیعصبی مادرزادی و داوطلب بودن برای شرکت در پژوهش بود. برای جمعآوری دادهها از مصاحبه نیمهساختاریافته استفاده و تجربههای زندگی شرکتکنندگان بررسی شد. برای تحلیل مصاحبهها از روش کلایزی استفاده شد. نتایج مصاحبهها پس از استخراج موضوعی و طبقهبندی، در پنج مقوله اصلی تحت عنوان پذیرش کودک توسط والدین، موقعیت اجتماعی، آگاهی والدین، شبکههای حمایتی و چالشهای زندگی طبقهبندی شدند. در مجموع، واکاوی تجربه زیسته والدین شنوای دارای کودک ناشنوا نشان داد آنها به روشهای مختلفی تحتتأثیر وضعیت ناشنوایی فرزند خود قرار میگیرند. بنابراین از این مقولهها میتوان به منظور تدوین برنامههای آموزشی و روانشناختی برای کودکان ناشنوای دارای والدین شنوا استفاده کرد.