تعیین الگوی کشت بهینه سازگار با کمآبی تحت شرایط عدم قطعیت با رویکرد برنامهریزی آرمانی استوار
نویسندگان
1 استاد اقتصاد کشاورزی، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
2 دانشجوی دکتری اقتصاد کشاورزی، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
doi
10.22034/ws.2021.11626چکیده
تغییر الگوی کشت با توجه به تغییر اقلیم و تداوم خشکسالیها از رویکردهای اساسی سیاستگذاران بخش کشاورزی جهت سازگاری با کمآبی است و اجرای طرح تغییر الگوی کشت در شهرستان سراب به عنوان یکی از نقاط عمده تولید محصولات کشاورزی در استان آذربایجان شرقی احساس می شود. از آنجایی که عدم قطعیت از جمله جوانب اجتنابناپذیر در برنامهریزیها و تصمیمگیریهای زراعی است، لذا مطالعه حاضر به معرفی و کاربرد مدل برنامهریزی آرمانی استوار (RGP) در بهینهسازی الگوی کشت تحت شرایط عدم قطعیت در شهرستان سراب میپردازد. آمار و اطلاعات مطالعه از سازمان جهاد کشاورزی استان آذربایجان شرقی و تکمیل پرسشنامه طی سال زراعی 97-1396 بدست آمد. علاوه بر رهیافت RGP، مدلهای LP وGP برای تعیین الگوی بهینه کشت بکار گرفته شدند. نتایج بیانگر برتری مدل RGP بر دیگر مدلها به لحاظ دستیابی همزمان به اهداف حداکثر سود و کاهش مصرف آب میباشد که نشاندهنده بهینه نبودن وضعیت موجود بهرهبرداری از آب در منطقه مورد مطالعه میباشد. اجرای الگوی بهینه کشت براساس مدل RGP باعث افزایش سود و اشتغال به ترتیب به میزان 7/1 و 32/1 درصد و همچنین کاهش مصرف آب، کود و سموم شیمیایی به ترتیب به مقدار 7/7، 3/12 و 12 درصد نسبت به الگوی کشت فعلی میگردد. در میان محصولات مورد مطالعه، گندم بیشترین افزایش سطح زیر کشت را داشته است. از اینرو یک محصول حائز اهمیت در منطقه است و بایستی نسبت به کشت آن به عنوان یک محصول استراتژیک در مساحت بیشتر اقدام شود.