تحلیل تطبیقی «احباط» در آموزههای کلامی اسلام (با تأکید بر مکتب امامیه) و مسیحیت
نویسندگان
1 دکترا و مدرس گروه آموزشی معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان تهران ، تهران ، ایران
2 دانش آموخته سطح 4 حوزه ، مدرس حوزه و دانشگاه
3 گروه آموزش معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان ، تهران ، ایران
4 گروه آموزش معارف اسلامی دانشگاه فرهنگیان تهران، تهران، ایران
doi
10.22054/jcst.2025.87228.1242چکیده
مسئله احباط، موسوم به حبط عمل در کلام اسلامی، بهطور محوری به تبیین و تحلیل رابطهی پیچیدهی میان ایمان و عمل صالح و ناشایست از یکسو و سعادت و شقاوت اخروی از سوی دیگر میپردازد. اگرچه مفهوم دقیق احباط با جزئیات کلامی آن در آموزههای مسیحیت یافت نمیشود، اما شباهتهای مفهومی میان آنها وجود دارد. عمدهی اختلاف میان این دو سنت فکری، در کیفیت وقوع و دامنهی تأثیر احباط است. هدف از این مقاله بررسی تطبیقی حبط عمل بهعنوان یکی از بنیادیترین و پرچالشترین مباحثی که در حوزهی کلام اسلامی و الهیات تطبیقی بوده که با تأکید بر آموزههای امامیه و مسیحیت موردبررسی و تبیین قرار گرفته است. روش این پژوهش با رویکردی تحلیلی و اسنادی، به بررسی دیدگاههای مختلف اسلام بهویژه امامیه و مسیحیت پرداخته است. یافتهها بر همسویی قابلتوجه کلام امامیه و الهیات مسیحیت کاتولیک تأکید دارد؛ بهگونهای که هر دو، احباط را بر معنای مجازی حمل کرده و منکر احباط کلی اعمال هستند. این همسویی، افقهای جدیدی برای مطالعات تطبیقی در الهیات میگشاید. نتیجه اینکه از نگاه اسلامی هر عمل حسنه یا سیئه، حساب خاص خود را دارد و گناه لزوماً به نابودی کامل عمل نیک نمیانجامد؛ همچنین هیچیک از شاخههای اصلی مسیحیت نیز قائل به ابطال اعمال گذشته نیست، حتی کلیسای کاتولیک راههایی مانند آیین توبه (اعتراف) را برای ترمیم رابطه با خدا پس از گناهان فراهم نموده است.