ارتقاء تاب آوری اجتماعی مبتنی بر ارتباط دشواری در تنظیم هیجان با اعتیاد به شبکه های اجتماعی و اعتیاد به بازی های دیجیتالی با میانجی گری امید به زندگی

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استادیار سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، تهران، ایران

3 استادیار گروه روانشناسی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 استادیار گروه فناوری، دانشگاه امام حسین(ع)، تهران، ایران

5 استادیار گروه حقوق، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتقا تاب آوری اجتماعی مبتنی بر ارتباط دشواری در تنظیم هیجان با اعتیاد به شبکه­های اجتماعی و اعتیاد به بازی­های­دیجیتالی با تاکید بر میانجی­گری امید به­ زندگی در دانشجویان بود. روش پژوهش، توصیفی و طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه­پژوهش عبارت بود از تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران­شرق که از بین آن­ها تعداد 400 نفر با استفاده از روش غیرتصادفی گلوله­برفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بود از پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان گراتز و رومر (2002)، مقیاس اعتیاد به شبکه­های اجتماعی(متین­فر و همکاران، 1397)، مقیاس اعتیاد به بازی(متین­فر و همکاران، 1396) و مقیاس  امید­به­زندگی(میلر،1988). تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از مدل­یابی معادلات ساختاری بوسیله نرم­افزار AMOS-18 و SPSS-26 انجام شد. یافته­های پژوهش معناداری اثرمستقیم دشواری در تنظیم هیجان بر اعتیاد به شبکه­های اجتماعی(39/0=β و 0001/0>p)، معناداری اثر مستقیم دشواری در تنظیم هیجان بر اعتیاد به بازی(13/0=β و 05/0>p) و معناداری نقش واسطه­ای امید به زندگی در ارتباط دشواری در تنظیم هیجان با اعتیاد به شبکه­های اجتماعی و اعتیاد به بازی(05/0>P) را نشان داد. بنابراین، یافته­های پژوهش علاوه بر تلویحات کاربردی و نظری می­تواند بعنوان الگویی مفید برای ارائه مداخلات روانشناختی به دانشجویان جهت پیشگیری از اعتیاد به شبکه­های اجتماعی، اعتیاد به بازی و ارتقا تاب آوری اجتماعی بکار گرفته شود.