ارتقاء تاب آوری اجتماعی مبتنی بر ارتباط دشواری در تنظیم هیجان با اعتیاد به شبکه های اجتماعی و اعتیاد به بازی های دیجیتالی با میانجی گری امید به زندگی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، تهران، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار گروه فناوری، دانشگاه امام حسین(ع)، تهران، ایران
5 استادیار گروه حقوق، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتقا تاب آوری اجتماعی مبتنی بر ارتباط دشواری در تنظیم هیجان با اعتیاد به شبکههای اجتماعی و اعتیاد به بازیهایدیجیتالی با تاکید بر میانجیگری امید به زندگی در دانشجویان بود. روش پژوهش، توصیفی و طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعهپژوهش عبارت بود از تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهرانشرق که از بین آنها تعداد 400 نفر با استفاده از روش غیرتصادفی گلولهبرفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بود از پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان گراتز و رومر (2002)، مقیاس اعتیاد به شبکههای اجتماعی(متینفر و همکاران، 1397)، مقیاس اعتیاد به بازی(متینفر و همکاران، 1396) و مقیاس امیدبهزندگی(میلر،1988). تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری بوسیله نرمافزار AMOS-18 و SPSS-26 انجام شد. یافتههای پژوهش معناداری اثرمستقیم دشواری در تنظیم هیجان بر اعتیاد به شبکههای اجتماعی(39/0=β و 0001/0>p)، معناداری اثر مستقیم دشواری در تنظیم هیجان بر اعتیاد به بازی(13/0=β و 05/0>p) و معناداری نقش واسطهای امید به زندگی در ارتباط دشواری در تنظیم هیجان با اعتیاد به شبکههای اجتماعی و اعتیاد به بازی(05/0>P) را نشان داد. بنابراین، یافتههای پژوهش علاوه بر تلویحات کاربردی و نظری میتواند بعنوان الگویی مفید برای ارائه مداخلات روانشناختی به دانشجویان جهت پیشگیری از اعتیاد به شبکههای اجتماعی، اعتیاد به بازی و ارتقا تاب آوری اجتماعی بکار گرفته شود.