بررسی تطبیقی هستیشناسی معنا از منظر اصولیان مسلمان و فیلسوفان زبان
نویسندگان
1 گروه فلسفه فقه و حقوق اسلامی، پژوهشکده فقه و حقوق، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم.
2 دانشجوی دکتری، فقه وحقوق اسلامی، دانشگاه مفید ،قم.
3 گروه فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.
doi
10.22054/jcst.2025.80518.1189چکیده
مسئله این نوشتار، معناشناسی و بحث از هستیشناسی معناست. معناشناسی نقش بسیار تعیینکنندهای در روند تفسیر متن و کشف معنا دارد. در این مقاله سعی شده به روش استدلالی و فلسفی، دیدگاه دو گروه از متخصصان دانشهای زبانی بررسی گردد. استدلالها و مطالبی که از سوی دو گروه از متخصصان (از یکسو فیلسوفان زبان و از سوی دیگر عالمان اصولی) بیان گردیده، مورد نقد و بررسی قرار میگیرد. هدف از این مقاله هستیشناسی ماهیت معنا بهعنوان اساسترین و بنیادیترین پیشفرض فلسفی که پایه و اساس سایر مباحث زبانی است موردبررسی و تبیین قرار گیرد. در پایان نگارندگان با استمداد از دیدگاه علامه غروی اصفهانی و تکمیل نواقص آن نظریه و همچنین پیوند آن با آراء فیلسوفان مسلمان در باب نفسالامر، دیدگاه نهائی خود را ارائه میدهند.
