فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

حریم خصوصی افراد در حقوق، امری پذیرفته‌ شده است و امکان دخالت حاکمیت، جز در موارد محدود قانونی وجود ندارد. یکی از مصادیق این مداخله در مادۀ 23 قانون حمایت خانواده و تبصرۀ‌ آن وجود دارد و بیانگر امکان مطالبۀ گواهی پزشکی، دال بر عدم‌اعتیاد به موادمخدر و عدم‌ابتلا به بیماری‌های موضوع ماده برای ثبت ازدواج است. به علاوه، تبصرۀ مادۀ مذکور در صورت وجود بیماری‌های مسری و خطرناک، انجام مراقبت و نظارت که شامل منع تولید نسل هم می‌شود را لازم دانسته است. پرسش آن است که در صورت عدم ‌رعایت این مقرره و تولید نسل، چه مسئولیتی برای والدینی که علی‌رغم هشدار به بچه‌دارنشدن، خواسته یا ناخواسته دارای فرزند شده‌اند وجود دارد؟ چراکه مطابق این ماده، در صورت وجود بیماری و توافق زوجین، نکاح و ثبت آن میسر است و در موارد امکان خسارت به جنین، به‌دلیل وجود بیماری، باید مراقب باشند فرزنددار نشوند؛ زیرا انتقال بیماری به فرزند آن‌ها احتمال بالایی دارد. با‌ این حال، روشن نشده که اگر والدین بی‌توجه به این امر اقدام به فرزندآوری نمایند، آیا مسئولیتی خواهند داشت یا خیر و در صورت پاسخ مثبت، جبران خسارت به چه ترتیب باید باشد. به نظر ‌می‌رسد با توجه به مبانی و مصالح موجود در این موضوع، می‌توان مسئولیت مدنی والدین را محرز دانست؛ زیرا این طفل به‌راستی متحمل زیان‌های مالی و معنوی می‌گردد. برای جبران می‌توان از روش‌های متناسب بهره برد و ضمناً روش پرداخت مستمری با توجه به خسارت مطرح در این موارد، پیشنهاد مناسبی به نظر می‌رسد.