مقایسۀ اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، بر انعطافپذیری شناختی، تحمل پریشانی و توانمندیهای منش زنان مطلقه
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشگاه مارلیک نوشهر
2 گروه روانشناسی، دانشگاه دامغان
3 گروه روانشناسی، دانشگاه خوارزمی
doi
10.48308/JFR.19.1.125چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسۀ اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، بر انعطافپذیری شناختی، تحمل پریشانی و توانمندیهای منش زنان مطلقه انجام شد. جامعۀ آماری پژوهش حاضر شامل همۀ زنان مطلقۀ شهر دامغان در سال 1399 بودند که از میان آنان 45 نفر انتخاب شدند و بهطور تصادفی در یک گروه کنترل و دو گروه آزمایش (تعداد هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. برای جمعآوری اطلاعات از مقیاس تحمل پریشانی، پرسشنامۀ انعطافپذیری شناختی، توانمندیهای منش، پروتکل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و پروتکل رواندرمانی مثبتنگر استفاده شد. جهت تجزیهوتحلیل دادهها، از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده گردید. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد گروه رواندرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد نسبت به گروه رواندرمانی مثبتنگر در تمام مؤلفههای انعطافپذیری شناختی، بهطور معنیداری نمرات بالاتری کسب کردند (01/0>P). همچنین نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد گروه رواندرمانی مثبتنگر نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در متغیرهای تحمل پریشانی و توانمندیهای منش بهطور معنیداری نمرات بالاتری کسب کردند (01/0 >P). با توجه به یافتههای پژوهش حاضر میتوان گفت روشهای رواندرمانی مثبتگرا و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، نقش مهمی در ارتقای سلامت روان زنان مطلقه دارند.