اثر اسیدهای آلی، کودهای زیستی و دو گونه میکوریزا روی پایه مادری بر برخی ویژگی‎های جوانه‎زنی بذر و رشدی گیاهچه گاوزبان ایرانی (Echium amoenum Fisch & Mey.)

نویسندگان

1 استادیار مجتمع آموزش عالی گناباد

2 دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد

3 استاد دانشگاه فردوسی مشهد

doi
10.22092/ijsst.2021.351414.1356
چکیده

آزمایشی در سال 1393 در دانشگاه فردوسی مشهد در قالب طرح پایه‌ی کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل بذرهای حاصله از گاوزبان ایرانی تیمار شده با هفت نوع نهاده بوم‎سازگار شامل اسید هیومیک، اسید فولویک، نیتروکسین (حاوی باکتری‌های Azotobacter spp. و Azospirillum spp.)، بیوفسفر (حاوی باکتری‌های Bacillus sp. و Pseudomonas sp.)، بیوسولفور (حاوی باکتری‌ Thiobacillus spp.)، میکوریزا گلاموس موسه (Glomus mosseae)، میکوریزا گلاموس اینترارادیسه (Glomus intraradices) و شاهد بود. نتایج آزمایش نشان داد که اسیدهای آلی هیومیک و فولویک به‌ترتیب افزایش 25 و 20 درصدی درصد جوانه‌زنی و افزایش 58 و 33 درصدی سرعت جوانه‌زنی را در مقایسه با شاهد سبب شدند. هر یک از تیمارهای اسید هیومیک، اسید فولویک، نیتروکسین، بیوفسفر، بیوسولفور، میکوریزا گلاموس موسه و میکوریزا گلاموس اینترارادیسه به‌ترتیب کاهش 33، 35، 38، 19، 36، 36 و 16 درصدی میانگین زمان جوانه‌زنی را نسبت به شاهد در پی داشتند. اسید فولویک وزن خشک ریشه‌چه و ساقه‌چه را به‌ترتیب 51 و 38 درصد نسبت به شاهد افزایش داد. بیشترین و کمترین نسبت وزن خشک ریشه‌چه به ساقه‌چه به‌ترتیب در اثر تیمارهای میکوریزا گلاموس اینترارادیسه (199/0) و شاهد (124/0) حاصل شد.