تبیین مدل پارادایمی فردیت یافتگی در ازدواج جوانان

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی دانشگاه علوم انتظامی امین

doi
10.48308/JFR.18.3.493
چکیده

هدف: الگوهای ازدواج در هر جامعه متناسب با شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی متغیر است. این پژوهش با هدف واکاوی الگوی ازدواج جوانان در شهر تهران انجام شده است. روش: روش تحقیق کیفی از نوع نظریه بنیانی است. تعداد 28 مشارکت کننده با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و داده‌ها با مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری شده است.دیدگاه به ازدواج و عوامل، نقش خانواده، خویشاوندان، مراسم و سنت‌ها، آشنایی قبل از ازدواج، سن مناسب، شیوه همسرگزینی و راهبرد آنان محور سؤالات بوده و پس از سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی داده‌های متنی، به ترتیب 138 مفهوم، 28 زیرمقوله و 13 مقوله و درون‌مایه اصلی « فردیت یافتگی » به دست آمد. یافته‌ها: دیرهنگامی ازدواج، همتایابی فرد مدار و خانواده داور، سنت پذیری تقلیل‌گرا و به ویژه در پسران، تمایل دوستی با جنس مخالف، آسان‌گیری جنسی، بعضاً گرایش به ازدواج غیررسمی (عقد موقت، هم خانگی) به عنوان راهبرد مشاهده می‌شود. نتیجه‌گیری: امکانات اقتصادی و معیشتی، مناسبات نگرشی، ارزشی و کنشی میان دو جنس، از عناصر اصلی شکل گیری این الگوست. بازتولید فرهنگ ایرانی در ترویج ازدواج آسان، تربیت و مهارت‌آموزی و حمایت‌های اقتصادی به عنوان راهکار پیشنهاد می‌شود.