پیش بینی حسادت زناشویی بر اساس مولفه‌های خود-متمایزسازی و سبک‌های دلبستگی

نویسندگان

1 دکتری مشاوره، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران

2 دکتری مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.

3 استادیار گروه روانشناسی بالینی و سلامت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

4 کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.48308/JFR.18.3.535
چکیده

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی حسادت زناشویی بر اساس مولفه‌های خود-متمایزسازی و سبک‌های دلبستگی انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی می‌باشد. جامعه آماری شامل افراد متاهل مناطق 2 و 5 شهر تهران در سال 1399 می‌باشد که به روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد 200 نفر از آنها انتخاب و به ابزارهای مقیاس چندبعدی حسادت زناشویی، مقیاس تجدیدنظر شده دلبستگی بزرگسالان و پرسشنامه خود-متمایزسازی پاسخ دادند. پس از اجرای پرسشنامه‌ها، اطلاعات جمع‌آوری شده به وسیله شاخص‌های آمار توصیفی و همچنین روش‌های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین حسادت زناشویی با دلبستگی ایمن همبستگی منفی و با دلبستگی اجتنابی و اضطرابی همبستگی مثبت وجود دارد، و در سطوح خود-متمایزسازی، جایگاه خود با حسادت زناشویی رابطه مثبتی داشت و سه بعد دیگر یعنی واکنش‌پذیری عاطفی، هم‌آمیختگی با دیگران و گریز هیجانی با حسادت زناشویی رابطه منفی داشتند و از بین سبک‌های دلبستگی، سبک دلبستگی اضطرابی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای بعد شناختی حسادت زناشویی بود. می‌توان نتیجه گرفت که حسادت زناشویی به وسیله ابعاد دلبستگی و خود-متمایزسازی قابل پیش‌بینی است. بنابراین اقدام در جهت بهبود خود-متمایزسازی و سبک‌های دلبستگی می‌تواند باعث کاهش اثرات منفی حسادت زناشویی در زندگی زوجین شود.