مقایسه تطبیقی مقاومت فشاری و روانی بتن رنگی با رنگ‌دانه‌های شیمیایی، معدنی و ترکیبی در راستای ارتقا کیفیت دیداری در طراحی منظر شهری

نویسندگان

1 گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران، کدپستی: 7188637911

2 گروه معماری و شهرسازی،دانشکده مهندسی عمران و معماری، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران، کدپستی: ۱۴۳۵۷۶۱۱۳۷

3 گروه مهندسی عمران،دانشکده مهندسی عمران و معماری، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران، کدپستی: ۱۴۳۵۷۶۱۱۳۷

4 گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران، کدپستی: 7188637911

doi
10.30509/jcst.2025.167588.1263
چکیده

بتن رنگی در پروژه‌های طراحی شهری می‌تواند به‌عنوان ابزاری کارآمد برای ارتقای خوانایی دیداری مورد استفاده قرار گیرد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تطبیقی اثر رنگ‌دانه‌های شیمیایی، معدنی و ترکیبی بر ویژگی‌های مکانیکی بتن شامل مقاومت فشاری و روانی، به‌منظور بهره‌گیری از بتن رنگی در طراحی و منظر شهری پرداخته است. در این راستا، آزمایش‌هایی بر روی نمونه‌های بتن با رنگ‌دانه‌های شیمیایی (در رنگ‌های قرمز، زرد، سبز و آبی)، رنگ‌دانه‌های ترکیبی (فیروزه‌ای) و رنگ‌دانه‌های معدنی (لیمونیت) انجام شده است. نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد که افزودن رنگ‌دانه‌ها تأثیر قابل‌توجهی بر روانی و مقاومت فشاری بتن دارد. به‌ویژه، استفاده از رنگ‌دانه‌های شیمیایی باعث کاهش روانی و مقاومت فشاری بتن می‌شود، به‌طوری که در درصدهای بالاتر رنگ‌دانه‌ها این کاهش بیشتر مشهود است. رنگ‌دانه زرد نسبت به سایر رنگ‌ها کمترین تأثیر منفی را بر روانی و مقاومت فشاری داشت. در مقابل، رنگ‌دانه‌ معدنی لیمونیت موجب افزایش مقاومت فشاری بتن، به‌ویژه در درصدهای 5 و 10 درصد شدند.