پریشانی روان‌شناختی در طول دوره کرونا: نقش پیش‌بینی‌کننده ویژگی‌های دموگرافیک، سبک دلبستگی بزرگ‌سالان و سرشت عاطفی

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی

2 گروه روان شناسی. دانشکده پرستاری دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرگز

doi
10.52547/JFR.17.3.407
چکیده

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش ویژگی­های دموگرافیک، سبک دلبستگی و سرشت عاطفی در پیش­بینی پریشانی روان­شناختی در دوره کرونا بود. طرح پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی شهروندان شهر گنبد کاووس بود که از بین آن‌ها به روش نمونه­گیری در دسترس تعداد 370 نفر به ابزارهای پژوهش پاسخ دادند. پرسش‌نامه­های مورد استفاده در پژوهش حاضر عبارت بودند از مقیاس پریشانی روان­شناختی، مقیاس سبک دلبستگی بزر‌گ‌سالان، سرشت عاطفی و پرسش‌نامه ویژگی­های دموگرافیک. در نهایت داده­ها با استفاده از نرم­افزار SPSS-24 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که در گروه با پریشانی روان­شناختی متوسط تا حاد در مقایسه با گروه بدون پریشانی سطح تحصیلات (12/1=OR)، متأهل  بودن   (87/0=OR)، خلق مضطرب (58/1=OR) به‌عنوان عوامل خطر پریشانی، متغیر وضعیت اقتصادی (03/1=OR)، جنسیت (58/0=OR)، اعتماد به نفس (98/0=OR) و سبک اجتنابی (92/0=OR) به‌عنوان عوامل محافظت­کننده در دوره کرونا شناسایی شدند. به همین ترتیب، در گروه با پریشانی روان­شناختی متوسط تا حاد در مقایسه با گروه پریشانی خفیف، افسرده­خویی (32/1=OR) و خلق ادواری (17/1=OR) به‌عنوان عوامل خطر و جنسیت (15/1=OR)، وضعیت اقتصادی (23/0=OR) به‌عنوان عوامل محافظت­کننده شناسایی شدند. لذا شایسته است این مهم مورد توجه روان­شناسان و تصمیم­گیرندگان این حوزه قرار گیرد.