تصویرپردازی صحنههاى بهشت در کلام امام علی(ع) براساس دیدگاه سیّد قطب (موردکاوی کتاب تمام نهجالبلاغه)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران.
doi
10.22084/nahj.2017.13726.1845چکیده
تصویر، در بلاغت قدیم وجود ندارد بلکه اصطلاحی جدید است که در پرتو بلاغت جدید به وجود آمده است. در بلاغت قدیم، عناصر صور خیال مانند تشبیه، استعاره، مجاز و کنایه، ابزارهای آفرینش تصویر بودهاند؛ حال آنکه تصویرپردازی از نگاه بلاغت جدید افزون بر صور خیال، از طریق انسجام موجود در واژهها، عبارات، موسیقی، حرکات، رنگها، تقابل، گفتگو و ... نیز صورت میگیرد. سیّد قطب برای نخستین بار در کتاب «تصویرپردازی هنری در قرآن» شیوۀ بیانی برخی از آیات را بر اساس عناصر تصویرپردازی هنری مورد بررسی قرار دادهاست. از آنجا که تصویرپردازی یکی از ویژگیهای اساسی خطبههای نهجالبلاغه است، مقالۀ حاضر با هدف تطبیق یکی از نظریات بلاغت جدید در یکی از ارزشمندترین متون اسلامی و در قالب روش توصیفی- تحلیلی، عناصر تصویرپردازی هنری صحنههاى بهشت را در خطبههای 7، 8، 16 و 17 و وصیتهای 1 و 2 در کتاب تمام نهجالبلاغه استخراج و تحلیل کرده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که تخییل حسی، تجسیم، هماهنگی هنری، گفتگو، رنگ، حرکت، توصیف و موسیقی از عناصر پرکاربرد در صحنههای مورد مطالعه است.