رهیافتی صورتگرایانه بر خطبۀ آفرینش طاووس در نهجالبلاغه
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران.
doi
10.22084/nahj.2017.11948.1712چکیده
نقد فرمالیستی یا صورتگرایانه از جمله نظریههای نقد ادبی در حوزۀ زبانشناختی بهشمار میرود که در اوایل قرن بیستم میلادی در روسیه شکل گرفت. در مکتب فرمالیسم ارزش یک اثر هنری تنها وابسته به شکل، فرم، چگونگی ساخت و ویژگیهای دیداریاش است. فرمالیستها اثر ادبی را صرفاً با تکیه بر مسائل زبانی چون وزن، قافیه، قالب، صامت، مصوّت، هجا، صور خیال و صنایع بدیعی بهصورت مستقل و مجزا مورد مطالعه قرار میدهند و به مسائل دیگری چون بافت فرهنگی، اجتماعی و... توجه کمتری دارند. در پژوهش پیشرو خطبۀ آفرینش طاووس از دیدگاه فرمالیستها مورد واکاوی قرار گرفته و جانب فرم، شکل و توازن این خطبه با معنا مطابقت داده شدهاست. نگارندگان با الهام از رهیافتهای مکتب فرمالیستی، به تحلیل نقش هر یک از عناصر یادشده در متن ادبی پرداخته و کوشیدهاند تا روابط درون متنیِ خطبه را با کارکردهای ساختاری آن بیان کنند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که توازن آوایی، نحوی، واژگانی، صورتهای تشبیهی، استعاری و کنایی و کاربردهای مجازی در تناسب کامل با معنای خطبه بهکار رفته و همگی در تحقق هدف خطبه که تبیین زیبایی آفرینش طاووس است، نقشآفرین بودهاند.