مؤلفههای ایمانگرایی ویتگنشتاین
نویسندگان
1 استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.30479/wp.2023.18944.1045چکیده
ایمانگرایی ویتگنشتاین مبتنی بر ایناست که ایمان، با فقدان دلیل سازگار است، یعنی انسان میتواند دلیل نداشته باشد، اما ایمان داشته باشد. بهعبارت دیگر، او به نوعی تقدم ایمان بر تعقل و استدلال قائل است. در ایمانگرایی ویتگنشتاین، بحث در ایناست که اساساً، ابتدا باید ایمان حاصل آید تا بعد، انسان بتواند تعقل کند. او با طرح بازیهای زبانی، میگوید: ایمان آوردن یک بازی زبانی خاص و عملی است که در متن حیات دینی میروید. همچنین به نظر او، مؤمنان تصاویر دینی در پیشزمینه خود دارند که حیات دینی آنها را میسر میسازد. البته این تصویر، حاصل ورزه و فعالیت است، نه استدلال و دلیل.
