بررسی مقاومت ضربهای، ریزساختاری و کاهش وزن در بتن ژئوپلیمر پوزولانی حاوی الیاف، تحت حرارت بالا
نویسندگان
1 دکتری تخصصی عمران سازه، گروه مهندسی عمران، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
2 استادیار گروه مهندسی عمران، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
3 استادیار گروه مهندسی عمران، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران
doi
چکیده
امروزه ساخت سازههایی با اهمیت خیلی زیاد (نظیر سازههای نظامی، تاسیسات هستهای، بیمارستانها و تأسیسات زیربنایی)، با مقاومت بالا در برابر بارهای ضربهای و حرارت زیاد، در حوزه پدافند غیرعامل از اهمیت ویژهای برخوردار است. در این راستا، تولید بتن پر مقاومت و دوستدار طبیعت بهعنوان مصالح اصلی بهکار رفته در این نوع از سازهها نقش مهمی را ایفاء میکند. در این مقاله به بررسی آزمایشگاهی خصوصیات بتن ژئوپلیمر سربارهای حاوی0 الی 8 درصد نانوسیلیس و 1 الی 2 درصد الیاف پلیاولفین پرداخته شده است. نمونههای بتنی ساخته شده در سن عملآوری 90 روزه و در دمای 25 و 500 درجه سلسیوس تحت آزمون ضربه وزنهافتان، کاهش وزن، تصویربرداری میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و طیفسنجی پراش اشعهایکس (XRD) قرار گرفتند، آنالیز طیفسنجی فلورسانس اشعهایکس (XRF) نیز در دمای 25 درجه سلسیوس و در سن 7 روز عملآوری بر روی نمونههای بتنی انجام گرفت. نتایج حاصله حاکی از تضعیف ریزساختار بتن در معرض حرارت بالا است، بهبود نتایج حاصل از آزمونها در بتن ژئوپلیمری نسبت به بتن معمولی مشهود است. بهترین و ضعیفترین عملکرد در آزمون کاهش وزن نمونهها متعلق به بتن ژئوپلیمری حاوی 8 درصد نانوسیلیس و بتن ژئوپلیمری حاوی 8 درصد نانوسیلیس و 2 درصد الیاف، به ترتیب به میزان 061/0 و 12/0 درصد افت وزن نمونه میباشد. بهترین عملکرد در میزان جذب انرژی ضربه وزنهافتان در دمای 25 و 500 درجه سلسیوس متعلق به بتن ژئوپلیمری (حاوی 8 درصد نانوسیلیس و 2 درصد الیاف) به ترتیب به میزان 25/2928 و 44/773 ژول است. بیشترین و کمترین میزان افت در انرژی جذبشده نمونههای بتنی تحت دمای500 درجه سلسیوس نسبت به دمای 25 درجه سلسیوس، متعلق به بتن معمولی و بتن ژئوپلیمری (حاوی 8 درصد نانوسیلیس) به ترتیب به میزان 33/83 و 33/53 درصد است.