اجرای موقت معاهدات در حقوق بین الملل
نویسندگان
1 دانشگاه بهشتی
2 دانشجوی دکتری تخصصی حقوق بین الملل دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.29252/lawresearch.22.87.151چکیده
در رویه معاهداتی نوین یک وقفه زمانی بین اتمام مذاکرات انعقاد معاهده و پذیرش متن معاهده یا امضای آن از یک طرف، و لازمالاجرا شدن معاهده مزبور از طرفی دیگر وجود دارد. این امر بدین خاطر است که در بسیاری از کشورها لازمالاجرا شدن معاهدات بین-المللی تابع تکمیل فرایندهای داخلی ضروری جهت تصویب و پذیرش معاهدات میباشد. اما گاهی ممکن است اجرای فوری معاهده بلافاصله بعد از پایان مذاکرات انعقاد آن به دلایل گوناگون برای دولتها حیاتی باشد. اجرای موقت معاهدات سازکاری مؤثر برای دستیابی به این هدف میباشد، و در حال حاضر نیز تبدیل به شیوهای رایج گشته است. سازکار اجرای موقت در ماده 25 کنوانسیون 1969 وین درباره حقوق معاهدات تدوین شده است. اما دو بند اختصاص داده شده در ماده مزبور به تمام سوالها درمورد سازکار اجرای موقت معاهدات پاسخ نمیدهد. بنابراین، اجرای موقت معاهدات نیاز به توضیح بیشتر دارد. از اینرو، هدف مقاله حاضر بررسی جنبههای گوناگون مرتبط با سازکار اجرای موقت معاهدات بینالمللی و پاسخ به این سوال میباشد که یک معاهده بینالمللی قبل از لازمالاجرا شدن چگونه به صورت موقت به اجرا درمیآید؟
