فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: تحت تأثیر جهانی ‌شدن، دو روند جهان‌شمولی و درعین‌حال نسبی‌گرایی حقوق بشر مطرح است. هدف مقاله حاضر تحلیل حق شرط جمهوری اسلامی ایران در پیوستن به اسناد حقوق بشر با توجه به فرهنگ بومی است. مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی- تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده ‌شده است. ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است. یافته‌ها: پذیرش و احترام به فرهنگ بومی و تنوع فرهنگی به‌طور عام به ­معنی احترام به حقوق بشر و به‌طور خاص توجه به برخی از مصادیق حقوق بشر از جمله حقوق اقلیت‌ها و حقوق فرهنگی است. حتی می‌توان برخورداری از حق داشتن فرهنگ بومی و تنوع فرهنگی را یکی از حقوق بنیادین بشر دانست. حق شرط ایران بر معاهدات حقوق بشری بر همین مبنا قابل تبیین است. البته حق شرط‌های ایران به دلیل مبهم بودن و نامعین بودن و نیز مغایرت با موضوع و هدف معاهدات و نقض اصول ­کلی حقوق معاهدات از جمله اصل نبود امکان استناد به ­حقوق و مقررات داخلی برای عدم اجرای مفاد معاهدات و نیز ناسازگاری با تصویب بدون شرط معاهدات حقوق بشری، مورد اعتراض است. نتیجه: رویکرد درست این است­ که حق شرط به‌صورت جزئی و مشخص باشد. بدین معنی که اعلام شود کدام قسمت از مقررات معاهدات حقوق بشری با کدام قوانین ایران تعارض و مغایرت دارد.