رابطه سبکهای فرزندپروری والدین و آسیبهای کودکی ادراک شده فرزندان با سبکهای دلبستگی بزرگسالی آنها
نویسندگان
1 دانشگاه خوارزمی، گروه روانشناسی بالینی
2 دانشگاه خوارزمی، گروه روانشناسی بالینی
3 دانشیار دانشگاه خوارزمی، گروه روانشناسی بالینی
doi
چکیده
بسیاری از پژوهشهای انجام شده در زمینه دلبستگی بیان کردهاند که تعاملات مراقب ـ کودک و واکنشهای مراقب به کودک، نقشی اساسی در شکلگیری دلبستگی کودک ایفا میکنند. هدف این پژوهش تبیین چرخه انتقال بیننسلی سبکهای دلبستگی بود که در این راستا به بررسی تأثیر سبکهای فرزندپروری والدین و آسیبهای کودکی بر سبکهای دلبستگی فرزندان پرداخته شد. در این پژوهشِ پس رویدادی با طرح علی، 175 نفر از دانشجویان ایرانی به روش در دسترس از دانشگاه خوارزمی، تهران و علوم پزشکی البرز انتخاب شده و به ابزار پیوند والدین، پرسشنامه آسیبهای کودکی و پرسشنامه سبکهای دلبستگی بزرگسالان پاسخ دادند. دادهها به وسیله آزمون تحلیل واریانس، تحلیل میانجی و تحلیل مسیر مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که تفاوت در سبکهای فرزندپروری والدین موجب تفاوت در سبکهای دلبستگی فرزندان آنها میشود. نتایج تنها از رابطه بین دو مؤلفه مراقبت و کنترل والدین با شاخص اجتناب دلبستگی حمایت کردند و بین این مؤلفهها با شاخص اضطراب، رابطهای مشاهده نشد. از طرفی آزار عاطفی ادراک شده، در رابطه بین مؤلفههای فرزندپروری والدین و شاخص اجتناب دلبستگی فرزندان، میانجیگری میکند. نهایتاً به مدلی دست یافتیم که چگونگی تأثیر همزمان دو عامل مراقبت و کنترل بر شاخص اجتناب، با میانجیگری آسیبهای ادراک شده کودکان را نشان میدهد.