ارزیابی و تشخیص بالینی در زوجدرمانی؛ تجدید نظر و بررسی ویژگی های روان سنجی مقیاس غربالگری آشفتگی زناشویی و ارتباطی (SSMRD)
نویسندگان
1 استادیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان
2 دانشیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان
3 دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره خانواده، دانشگاه اصفهان
4 استادیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان
5 استاد دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان
6 دانشگاه هاروارد آمریکا، گروه روانشناسی
doi
چکیده
ادبیات پژوهشی نشان میدهد که آشفتگی زناشویی از مهمترین عوامل تأثیرگذار بر سلامت جسم و روان بوده که در شروع، تشدید، پیچیدگی و عود اختلالات روانی نقش قابل توجهی دارد. از طرفی فقدان رهنمودهای تشخیصی مبرهن در این زمینه، آشفتگی محسوسی را در موقعیتهای بالینی و پژوهشی ایجاد کرده و نیاز عمیقی به مقیاسهای تشخیصی معتبر در این خصوص احساس میشود. این پژوهش با هدف تجدید نظر مقیاس غربالگری آشفتگی زناشویی و ارتباطی (SSMRD) و بررسی ویژگیهای روانسنجی و شاخصهای عملکرد تشخیصی آن در زوجین شهر اصفهان انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی- پیمایشی مقطعی بوده و گروه نمونه را 308 زن و مرد متأهل تشکیل می دهند، که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و پس از مصاحبه بالینی بر اساس DSM-5 به مقیاس تجدید نظر شده غربالگری آشفتگی زناشویی و ارتباطی (SSMRD-R) و پرسشنامه کیفیت زناشویی (QMI) پاسخ دادند. تحلیلهای آماری به ویژه تحلیل عوامل اصلی با چرخش واریماکس و تحلیل ROC، ویژگیهای روانسنجی و شاخصهای عملکرد تشخیصی مطلوبی را برای مقیاس SSMRD-R نشان دادند. این مقیاس میتواند به منظور تشخیص بالینی در موقعیتهای درمانی، غربالگری و پژوهشی مورد استفاده قرار بگیرد.