بررسی تأثیر نوآوری فناورانه انرژی‌های تجدیدپذیر بر تغییر اقلیم در ایران (با نگاهی به بند 7 سیاست‌های کلی اصلاح الگوی مصرف)

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد اقتصاد، گروه اقتصاد و گمرک، واحد بندرعباس ، دانشگاه آزاد اسلامی ، بندرعباس ، ایران

2 استادیار گروه اقتصاد و گمرک، واحد بندرعباس ، دانشگاه آزاد اسلامی ، بندرعباس ، ایران

3 دانشجوی دکترای اقتصاد، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران.

doi
10.22034/es.2025.495342.1825
چکیده

با توجه به بالاتر بودن مصرف سرانه انرژی در ایران از کشورهایی نظیر ترکیه، هند، چین و هنگ­کنگ، پاکستان، آفریقا، ونزوئلا، کشورهای آسیایی غیر OECD و منطقه خاورمیانه، احتمال وقوع حتمی پدیده تغییر اقلیم در ایران و همچنین، عدم بهره­برداری شایسته از منابع تجدیدپذیر انرژی ـ علی‌رغم ظرفیت فراوان در ایران ـ در این مطالعه به بررسی تأثیر سرانه تولید ناخالص داخلی و نوآوری فناورانه انرژی­های تجدیدپذیر بر تغییر اقلیم در ایران با استفاده از مدل خودرگرسیون برداری ساختاری (SVAR) پرداخته شد. در بند 7 سیاست‌های کلی اصلاح الگوی مصرف، بر افزایش سهم انرژی‌های تجدیدپذیر و نوین تأکید شده است. برای این منظور، داده­های مورد نیاز مربوط به متغیرهای پژوهش به‌صورت سالانه طی دوره 99-1380 از بانک جهانی، بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، مرکز آمار ایران و ترازنامه انرژی مربوط به وزارت نیرو استخراج شده و جهت تخمین مدل از نرم­افزار Eviews استفاده شد. نتایج نشان داد که متغیرهای سرانه تولید ناخالص داخلی، نرخ شهرنشینی و ساختار صنعتی دارای اثر معنادار مثبت و متغیرهای مصرف انرژی­های تجدیدپذیر و نوآوری فناورانه انرژی­های تجدیدپذیر دارای اثر معنادار منفی بر تغییر اقلیم در ایران هستند.