بررسی اثر تغییرات نسبت پشتیبانی صندوق بازنشستگی تامین اجتماعی بر وضعیت عدالت در سلامت (با تاکید بر سیاستهای کلی تامین اجتماعی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، اقتصاد توسعه و برنامه ریزی اقتصادی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، تهران، ایران
2 عضو هیأت علمی پژوهشکده اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 عضو هیأت علمی گروه توسعه اقتصادی و برنامه ریزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 عضو هیأت علمی پژوهشکده اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22034/es.2025.491944.1818چکیده
عدالت در سلامت یکی از شاخصهای کلیدی در نظام رفاهی است که بهطور خاص به موضوع دسترسی به امکانات درمانی و بهداشتی برای آحاد جامعه میپردازد. صندوق تأمین اجتماعی بهعنوان بزرگترین صندوق بیمهای کشور با پوشش 48 میلیون نفری، نقش محوری در تحقق این هدف در کشور دنبال میکند، بهخصوص که این سازمان بابت پوشش مخارج درمانی از مردم حق بیمه اختصاصی دریافت میکند؛ بنابراین رصد اهداف و مأموریت صندوق در این خصوص ضروری به نظر میرسد، چراکه این احتمال وجود دارد که صندوق تأمین اجتماعی تحت فشارهای اقتصادی ـ سیاسی و کاهش نسبت پشتیبانی مجبور شود تسویه مطالبات حوزه بازنشستگی را در اولویت قرار دهد؛ بنابراین پرسش اصلی پژوهش، این است که «آیا فشار هزینههای نظام بازنشستگی و کاهش نسبت پشتیبانی موجب تضعیف کمّی و کیفی ارائه خدمات درمانی در کشور خواهد شد؟». این پژوهش با استفاده از دادههای آماری سازمان تأمین اجتماعی بین سالهای 1380 تا 1402 انجام شده است و آزمون متغیرها بهوسیله رگرسیون خطی انجام شد. در این پژوهش نسبت پشتیبانی و کسری تراز عملیاتی بودجه عمومی بهعنوان متغیرهای مستقل و عدالت در سلامت با (شاخصهایی مانند تعداد بیمهپرداز به تخت، تعداد بیمارستانها و درمانگاههای ملکی تأمین اجتماعی و تعداد پزشکان تحت قرارداد به افراد تحت پوشش، هزینه درمان به کل هزینههای تأمین اجتماعی) بهعنوان متغیرهای وابسته آزمون شدند. براساس نتایج مدل، با کاهش نسبت پشتیبانی و افزایش کسری بودجه، همه شاخصهای منتخب عدالت در سلامت بهطور معناداری وضعیت بدتری پیدا کردند.