مقایسه ارتباط با خانواده همسر در زنان و مردان متأهل ایرانی

نویسندگان

1 دانشگاه شهید بهشتی

2 دانشگاه شهید بهشتی

3 دانشگاه شهید بهشتی

4 دانشگاه شهید بهشتی

5 دانشگاه شهید بهشتی

doi
چکیده

پژوهش حاضر با هدف مقایسه ارتباط با خانواده همسر در زنان و مردان انجام گردید. بدین منظور یک پرسشنامه اولیه طراحی و برروی یک نمونه 735 نفری (385 زن و350 مرد) که به شکل نمونه‌گیری در دسترس از شش شهر بزرگ ایران انتخاب شده بودند اجرا شد. تحلیل داده­ها نشان داد که بین زنان و مردان در ابعاد مختلف رابطه با خانواده همسر تفاوت­های معناداری موجود است.بین زنان و مردان در برآورد سهم خانواده همسر در تعارضات زناشویی (03/2=Z، 001/0>P)، میزان توهین به خانواده همسر در جریان مشاجره با همسر (70/1=Z، 006/0>P) و اطلاع­رسانی به خانواده همسر درباره اختلافات زناشویی (256/18=، 003/0>P) تفاوت معناداری مشاهده شد. زنان نسبت به مردان رابطه خود را با خانواده همسر بی­ثبات­تر (927/21=، 001/0>P) و کیفیت آن را پایین­تر (76/1=Z، 004/0>P) و رضایت کمتری نسبت به آن گزارش کردند (46/5- =t، 001/0>P).زنان بیش از مردان اعتقاد داشتند که خانواده همسـرشـان از آن­ها انتظـارات غیـرمعـقـول دارنـد (04/5=، 02/0>P) و در حوزه­های بیشتری با آنها تعارض پیدا می­کردند. در مورد شیوه­های حل تعارض با خانواده همسر، روش­های مورد ترجیح در هر دو جنس، نشان ندادن واکنش علی­رغم ناراحتی بود. اما زنان بیشتر از مردان شیوه­های کاهش تماس و رفت و آمد، درخواست مداخله از همسر و عدم ابراز واکنش را مورد استفاده قرار می­دادند. در حالی که مردان از روش­های نادیده گرفتن تعارض و یا گفتگوی مستقیم بیشتر از زنان استفاده می­کردند. نتایج این پژوهش نشان داد که در هر دوجنس، افراد با مادر و خواهر همسر خود بیشتر رابطه مطلوب برقرار می­کنند. همچنین در هر دو جنس، بیشترین احتمال برقراری رابطه نامطلوب با مادر همسر و پس از آن همشیر غیرهمجنس با همسر وجود داشت. پدر همسر پایین­ترین رتبه را در برقراری رابطه مطلوب یا نامطلوب دارا بود. جمع­بندی نتایج تحقیق نشان می­دهد که زنان روابط نامطلوبتری را به نسبت مردان با خانواده همسرشان تجربه می­کنند. محققان این یافته را از جنبه­های روانشناختی، جامعه­شناختی و فرهنگی مورد بحث قرار داده­اند و تاکید داشته­اند که با توجه به نقش مهم کیفیت رابطه با خانواده همسر در موفقیت یا شکست ازدواج زوجین ایرانی، نیاز به طراحی مداخلات خاص درمانی یا پیشگیرانه و حساس به جنسیت و فرهنگ در این حوزه کاملا محسوس است.