مدل علی فرسودگی والدگری در مادران دارای کودک مبتلا به سرطان: نقش واسطه‌ای بهوشیاری در رابطه با سبک دلبستگی مادرانه

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران

2 گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران

3 گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران

4 گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران.

doi
10.30473/hpj.2026.75239.6285
چکیده

مقدمه: سرطان دوران کودکی به عنوان بیماری تهدیدکننده زندگی هستند، و پیامد‌های چشمگیری برای والدین دارد. هدف از این پژوهش مدل علی فرسودگی والدگری در مادران دارای کودک مبتلا به سرطان بر اساس دلبستگی مادرانه با نقش واسطه‌ای بهوشیاری مادر بود.روش: روش پژوهش توصیفی‌­ و از نوع همبستگی است. جامعه آماری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان زیر 14 سال مراجعه کننده به بیمارستان امید اصفهان در سال 1403 بودند. حجم نمونه ۲50 نفر و به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های فرسودگی والدگری (PBA) (روسکام و همکاران، 2018)، سبک دلبستگی بزرگسال (کولینز و رید، 1990) و پنج وجهی ذهن‌آگاهی(FFMQ) (بائر و همکاران،2006) پاسخ دادند. سپس الگوی پیشنهادی از طریق مدل معادلات ساختاری و با نرم افزارهای SPSS- 26  و AMOS- 24 تحلیل شد.یافته‌ها: : نتایج یافته­ها نشان داد که رابطه مستقیم‌ سبک دلبستگی ‌ایمن (05/0>p و213/0-= β). سبک دلبستگی اجتنابی (05/0>p و256/0-= β)، رابطه مستقیم سبک دلبستگی اضطرابی (05/0>p و 137/0β=)، بهوشیاری (05/0>p و 66/0- =β) با فرسودگی والدگری رابطه معنی‌دار داشت. همچنین اثر رابطه غیر مستقیم سبک‌های دلبستگی (ایمن، اضطرابی، اجتنابی) با فرسودگی والدگری با نقش میانجی بهوشیاری معنی‌دار به دست آمده است(001/0>p).نتیجه‌گیری: مدل ساختاری پژوهش برازش مطلوبی داشت. و این گام مهمی در جهت شناخت عوامل موثر بر فرسودگی والدگری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان می ­باشد.