مدل‌یابی معادلات ساختاری پریشانی روانشناختی بر اساس شفقت به خود با نقش میانجی تصویر بدنی منفی در زنان متاهل مبتلا به سرطان پستان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم اجتماعی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.

3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.30473/hpj.2025.73174.6158
چکیده

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی مدل­یابی معادلات ساختاری پریشانی روانشناختی بر اساس شفقت به خود با نقش میانجی تصویر بدنی منفی در زنان متاهل مبتلا به سرطان پستان بود. روش: روش این مطالعه توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش زنان مبتلا به سرطان پستان شهر کرمان در شهریور ماه سال 1403 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین(2023) و با روش نمونه‏گیری در دسترس 400 نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده­­های پژوهش شامل مقیاس پریشانی روانشناختی کسلر (K-10) کسلر و همکاران (2003)، فرم کوتاه مقیاس شفقت خود (SF-SCS) رائس و همکاران(2011) و سیاهه تصویر بدنی منفی (BICI) لیتلتون و همکاران (2005) بود. داده‌ها با استفاده از همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تحلیل شد. نرم افزار تحلیل داده­ها برنامه SPSS و AMOS نسخه 28 بود. یافته‌ها: یافته‏های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم شفقت به خود (66/0- =β و 001/0=sig) بر روی پریشانی روانشناختی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که تصویر بدنی منفی در رابطه بین شفقت به خود (71/0- =β و 001/0=sig) با پریشانی روانشناختی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (06/0=RMSEA و 05/0>p) و 97 درصد از واریانس پریشانی روانشناختی تبیین می­ شود. نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‏های این پژوهش و نقش شفقت به خود و تصویر بدنی بر پریشانی روانشناختی در زنان مبتلا به سرطان پستان استفاده از نتایج این پژوهش برای کاهش پریشانی روانشناختی در زنان مبتلا به سرطان پستان پیشنهاد می ­شود.