رابطه ساختاری تعارضات درون روانی و ذهنیسازی با کیفیت زندگی و سطح قندخون ناشتا در مبتلایان به دیابت: نقش میانجی پذیرش دیابت
نویسندگان
1 پژوهشگر پسادکتری، گروه روانشناسیبالینی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
2 گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.30473/hpj.2025.73815.6199چکیده
مقدمه: بیماری دیابت یک بیماری مزمن بوده و دارای هزینههای فراوانی است؛ لذا، بررسی عوامل تاثیرگذار بر کیفیت زندگی مرتبط با دیابت و سطح قندخون ناشتا حائز اهمیت بود. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی مقطعی گذشته نگر با مدل یابی معادله ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، تمام مبتلایان به دیابتی بودند که در نیمه اول سال 1403 به انجمن دیابت ایران واقع در تهران مراجعه کردند. با استفاده از ابزار پژوهش (پرسشنامه و آزمایش FBS)، 511 نفر براساس روش نمونهگیری در دسترس وارد پژوهش شدند. به منظور جمعآوری اطلاعات از ویرایش دوم پرسشنامه تعارضات درونروانی (2020)، پرسشنامه تجدیدنظرشده ذهنیسازی هورواث و همکاران (2023)، پرسشنامه کیفیت زندگی مرتبط با دیابت بروگز و همکاران (2004) و نسخه ایرانی پرسشنامه پذیرشدیابت (1401) استفاده شد. یافتهها: پس از جمعآوری اطلاعات و تحلیل آنها به شکل توصیفی و استنباطی و ارائهی مدل با استفاده از نرمافزارهای آماری نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که مدل ساختاری پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بوده و متغیرهای پیشبین و میانجی اثرمستقیم و غیرمستقیم (از طریق متغیر میانجی) معنیداری بر متغیرهای ملاک دارند. نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به نظر میرسد که هدف قرار دادن مؤلفههای تعارضات درونروانی، ذهنیسازی و پذیرش دیابت میتواند در ارتباط با کیفیتزندگی مرتبط با دیابت و سطح قندخون ناشتا در مبتلایان به دیابت مؤثر باشد.