رابطه حمایت اجتماعی ادراکشده، خود شفقتورزی و سرسختی روانی با کیفیت زندگی و عملکرد جنسی زنان یائسه: نقش میانجیگری نگرش به یائسگی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
3 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
doi
10.30473/hpj.2025.67277.5768چکیده
مقدمه: یائسگی به عنوان یکی از مسائل مهم در بهداشت سلامت جنسی زنان است. بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی ارتباط حمایت اجتماعی ادراکشده، خودشفقتورزی و سرسختی روانی با عملکرد جنسی و کیفیت زندگی در زنان یائسه با میانجیگری نگرش به یائسگی بود. روش: این پژوهش یک مطالعه توصیفی- همبستگی بر روی زنان یائسه شهر زنجان در سال 1401 بود. از بین آنها 293 نفر به شیوه در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامهها روایی و پایایی آنان مورد بررسی و تایید شد. از تحلیل مسیر برای تحلیل مدل استفاده شد. یافتهها: نتایج اثر معنادار و مستقیم بین حمایت اجتماعی ادراکشده (p>0/05،β=0/19)، خودشفقتورزی (p>0/05، β= 0/13)، سرسختی روانی (p>0/05،β=0/19 )، نگرش به یائسگی (p>0/05، β=0/13) با عملکرد جنسی، همچنین حمایت اجتماعی ادراکشده (p >0/05، β= 0/23)، خودشفقتورزی (p >0/05، β= 0/19)، سرسختی روانی (p>0/05،β=0/23) و نگرش به یائسگی (p>0/05، β=0/20) با کیفیت زندگی نشان داد. برای تحلیل نقش میانجی از روش غیر مستقیم استفاده شد. نتیجهگیری: میانجیگری نگرش به یائسگی در رابطه حمایت اجتماعی ادراک شده، خود شفقت ورزی با کیفیت زندگی و عملکرد جنسی تایید شد. ولی میانجیگری نگرش به یائسگی در رابطه سرسختی روانی با کیفیت زندگی و عملکرد جنسی تایید نشد
