فضایل انسانی از دیدگاه ارسطو و فارابی
نویسندگان
1 استادیار گروه فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز، اهواز، ایران.
2 کارشناسی ارشد فلسفه و حکمت اسلامی
3 استادیار گروه فلسفه، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.
doi
10.30479/wp.2022.17343.1013چکیده
فضیلت یکی از مسائل بنیادی فلسفه اخلاق و از ارکان اصلی فلسفه ارسطو و فارابی محسوب میشود. فارابی از جمله فیلسوفانی است که به پیروی از ارسطو به کنجکاوی در مباحث فضیلت و سعادت پرداخته است و فضیلت را نوعی خصلت و منش انسانی میداندکه به منشاخلاقی شناخته میشود. دیدگاه فارابی و ارسطو در بررسی فضیلت متاثر از نگاه سعادتگرایانه آنها، در باب اخلاق و کمالیابی انسان است. این دو فیلسوف براین باورند که آدمی به طور فطری موجودی کمالجو و سعادت طلب است و برای نیل به این هدف والا نیازمند ابزار است. به همین خاطر فضیلت عامل مهمی برای رسیدن به سعادت محسوب میشود.با وجود اشتراکات بین دو فیلسوف در مسئله فضیلت نباید اختلافات آنها را نادیده گرفت، مهمترین اختلاف بین این دو مربوط به معنای فضیلت، نحوه تقسیم فضیلت، نگاه خاص و ویژه فارابی به مدینه فاضله هست. ارسطو یک نوع تقسیم دربارهی فضیلت انجام داده؛ فضیلت را به اخلاقی و عقلی تقسیم کرده، اما برعکس فارابی در آثار مکتوب خود سه تقسیم برای فضیلت بیان کرده است. فضیلت برای رسیدن به غایتی برتر به نام سعادت است که خیر نهایی نامیده میشود. این مقاله درصدد است که به بیان مهمترین فضیلتهای انسانی و انواع فضایل، خصوصاً فضایلی که بیشترین تأثیر را در وصول انسان به سعادت دارند و همچنین راهکارهای فضیلتمند شدن انسان بپردازد.
