تأثیر ویژگیهای کیفی گزارشگری مالی بر کارایی سرمایهگذاری و ساختار سرمایه متکی به تسهیلات دریافتی بانکی: با نگاه به شرکتهای دارای کمسرمایهگذاری و ناقرینگی اطلاعاتی
نویسندگان
1 نویسنده مسئول: دکتری تخصصی حسابداری، گروه حسابداری، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
2 کارشناس ارشد حسابداری، موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی صبح صادق، اصفهان، ایران
doi
چکیده
منطبق بر نظریه نمایندگی، هنگامیکه مدیران اطلاعات خوبی راجعبه وجود فرصتهای سرمایهگذاری پرمنفعت داشته باشند، امکان دارد که آن را دنبال نکنند و این مهم بهدلیل مشکلات مخاطره اخلاقی است که ناشی از تملک وجوهنقد شرکت بهدستِ مدیریت، نزدیکبینی و گزینش طرح نامناسب و نیز کمبود وجوه در دسترس ناشی از تامین مالی خارجی و تسهیلات دریافتی پرهزینه است. محافظهکاری، موجب کاهش مشکلات گزینش نادرست و بهبود سیاستهای سرمایهگذاری شرکت بهوسیله سهولت دسترسی به وجوهخارجی و کاهش هزینه این وجوه میشود. نقش نظارتی محافظهکاری به هیئتمدیره و سایر اجزای راهبری شرکتی نظیر مالکیت نهادی کمک میکند تا از راهبردهای تخریبکننده ارزشها مانند امپراتوری مدیران بر حذر باشند. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر تأثیر ویژگیهای کیفی گزارشگری مالی بر کارایی سرمایهگذاری و تسهیلات دریافتی، با نگاه به شرکتهای دارای کمسرمایهگذاری و ناقرینگی اطلاعاتی است. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه شرکتهای پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران طی بازه زمانی 1393 تا 1398 است. حجم نمونه براساس جامعه آماری در دسترس شامل 95 شرکت است. شواهد پژوهش حاکی از آن است که از بین ویژگیهای کیفی گزارشگری مالی، در شرکتهای کمسرمایهگذار، محافظهکاری حسابداری بر کارایی سرمایهگذاری تأثیر مثبت و معنیدار دارد. همچنین در شرکتهایی با نابرابری اطلاعاتی، محافظهکاری حسابداری بر کارایی سرمایهگذاری تأثیر معنیدار ندارد و ناقرینگی اطلاعاتی بر ارتباط بین محافظهکاری حسابداری و کارایی سرمایهگذاری مؤثر نمیباشد که نابرابری اطلاعاتی مشکلات کمسرمایهگذاری را تشدید میکند. از دیگر نتایج پژوهش این است که در شرکتهای کمسرمایهگذار، ویژگیهای کیفی گزارشگری مالی بر تسهیلات دریافتی تأثیر معنیدار ندارد.