نقش فاجعه‌انگاری درد، تنیدگی ادراک‌شده و اجتناب تجربه‌ای در تنهایی بیماران اسکلروز چندگانه

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روان‌شناسی عمومی، دانشگاه پیام نور، آستانه اشرفیه، ایران.

2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.30473/hpj.2024.67221.5765
چکیده

مقدمه: اسکلروز چندگانه یک بیماری مزمن پیش‌رونده در سیستم اعصاب مرکزی می­باشد که بر جنبه­های مختلف زندگی شخص اثرگذار است. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فاجعه‌انگاری درد، تنیدگی ادراک‌شده و اجتناب تجربه‌ای در تنهایی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می باشد. روش: روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه مورد مطالعه شامل تمامی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس ساکن شهر رشت در سال 1401 بود که 120 نفر به روش نمونه­گیری دردسترس انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده‌ها، از پرسشنامه فاجعه­سازی درد (سالیوان و همکاران، 1995)، مقیاس تنیدگی ادراک‌شده (کوهن و همکاران، 1983)، پرسشنامه پذیرش و عمل (بوند و همکاران، 2011) و مقیاس احساس تنهایی (دی‌توماسو و همکاران، ۲۰۰۴) استفاده شد. داده­ها  با روش همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین فاجعه‌انگاری درد، تنیدگی اداراک‌شده و اجتناب تجربه‌ای با تنهایی همبستگی مثبت معنادار وجود دارد. همچنین، یافته‌ها نشانگر این بودند که تنها اجتناب تجربه­ای قدرت پیش‌بینی تنهایی را دارد ) 05/0 p< ). نتیجه‌گیری: فاجعه­‌انگاری درد، تنیدگی ادراک‌شده و اجتناب تجربه‌ای از طریق عدم پذیرش احساسات و افکار موجب افزایش تنهایی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شده است.