ارزیابی و بهینه سازی الگوی کاربری اراضی ( مطالعه موردی:حوضه آبخیز گل رودبار، استان سمنان)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران
2 استادیار دانشکده کویرشناسی، دانشگاه سمنان
3 دانشجوی کارشناسی ارشد بیابانزدایی، دانشکده کویرشناسی، دانشگاه سمنان
4 استادیار دانشکده کویرشناسی، دانشگاه سمنان
5 استادیار مرکز تحقیقات منابع طبیعی استان سمنان
doi
چکیده
بهینهسازی کاربری اراضی، یکی از راهکارهای مناسب برای حفاظت خاک است که به مدیران حوضه های آبخیز و تصمیمگیران این امکان را میدهد تا از بین گزینه های مختلف کاربری اراضی، بهترین تصمیم را اتخاذ کنند. هدف اصلی در انجام این تحقیق، تعیین سطح بهینه کاربری اراضی برای کاهش میزان فرسایش خاک و افزایش درآمد ساکنان حوضه آبخیز گل رودبار واقع در استان سمنان بود. برای این کار مدل برنامهریزی خطی برای سه رویداد مختلف وضعیت کنونی کاربریها و بدون اعمال مدیریت اراضی، وضعیت کنونی کاربریها و اعمال مدیریت اراضی و وضعیت استاندارد کاربریها، موردمطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که در شرایط بهینه سطح اراضی باغی ٨٥/۲٨ درصد، سطح اراضی مرتعی ١۲/٧٤ درصد و سطح اراضی کشت آبی ٧٨/۲٨٣ درصد افزایش مییابند. همچنین در صورت بهینه سازی کاربری اراضی در شرایط استاندارد کاربریها، میزان فرسایش و سوددهی نسبت به شرایط قبل از بهینهسازی حوضه بهترتیب ۲٨/١۶ درصد کاهش و ٥٨/٩٤ درصد افزایش مییابد.
