اثربخشی درمان هیجانمدار بر تنظیم شناختی هیجان و استحکام من در بیماران قلبی عروقی مبتلا به چاقی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی، واحد بین المللی خرمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خرمشهر، ایران
2 استاد گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
4 استاد گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
doi
10.30473/hpj.2024.66573.5712چکیده
مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان هیجانمدار بر تنظیم شناختی هیجان و استحکام من در بیماران قلبی-عروقی مبتلا به چاقی ﺑﻮد.روش: روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعهی آماری عبارت بود از کلیهی بیماران قلبی- عروقی مبتلا به چاقی شهر تهران مراجعهکننده به بیمارستان شریعتی و شهید رجایی در سال 1398 تا 1399 که به روش نمونهگیری هدفمند 30 نفر از بیماران واجد شرایط انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (در هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند که هر گروه 3 نفر ریزش داشت و تعداد به 12 نفر تقلیل یافت. گروه آزمایش، درمان هیجانمدار را در 8 جلسهی 90 دقیقهای دریافت کردند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار داشتند. جمعآوری دادهها با استفاده از پرسشنامهی تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (2007) و پرسشنامهی استحکام من مارکستروم و همکاران (1997) انجام شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS-24 و آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر صورت گرفت.یافتهها: یافتهها نشان داد که درمان هیجانمدار در افزایش استحکام من و تنظیم شناختی هیجانی مثبت (001/0>p) اثربخش بود و اثر پایداری بر این متغیرها داشت. اثربخشی این درمان بر تنظیم شناختی هیجانی منفی معنادار نبود (05/0<p).نتیجهگیری: با توجه به یافتههای بهدستآمده میتوان گفت که درمان هیجانمدار رویکرد قابل اتکا و پایداری در بهبود شرایط روانشناختی بیماران قلبی- عروقی بهخصوص استحکام من و تنظیم شناختی هیجانی مثبت است.