مراقبت آگاهانه از فرد مبتلا به ویروس کرونا از زبان بهبودیافتگان؛یک مطالعه کیفی در ایران

نویسندگان

1 گروه پرستاری مامایی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران

2 گروه پرستاری مامایی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران

3 گروه پرستاری مامایی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران

doi
10.30473/hpj.2023.61191.5371
چکیده

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، توصیف تجربه‌های بیماران بهبودیافته از کووید 19 در مورد عوامل روانشناختی موثر بر بهبود آنان است. روش: این مطالعه کیفی در سال 1399 انجام شد. روش جمع­آوری داده­ها مصاحبه­های عمیق نیمه ساختاریافته بود. مشارکت‌کنندگان بیمارانی بودند که از بیماری کرونا رهایی یافته و مایل به صحبت‌کردن درباره تجربه خود در طول بیماری بودند. نمونه­گیری از 3 شهر گچساران، باشت و نورآباد انجام شد. رویکرد مورد استفاده در نمونه‌گیری، نمونه­گیری با در نظر گرفتن هدف مطالعه  بود. داده­ها به روش تحلیل محتوا آنالیز شد. مدیریت کدهای استخراج‌شده از طریق نرم­افزار MAXQDA نسخه 10 انجام شد. یافته‌ها: در مجموع تعداد 15 مصاحبه با 8 زن و 7 مرد 23 تا 58 ساله انجام شد. تحلیل صحبت‌های شرکت­کنندگان عوامل کمک­کننده به بهبود سلامت روان بیماران مبتلا به کرونا منجر به شناسایی 305 کد شد که در 2 طبقه اصلى شامل «بیمار مثبت­اندیش» و «اطرافیان همدل» و 9 طبقه فرعی طبقه­بندی شد. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این تحقیق افکار و رفتار فرد مبتلا به کرونا و اطرافیان او (پرسنل و آشنایان) در سلامت روان و تسریع روند بهبود فرد مبتلا تاثیر­گذار است که لازم است اطرافیان بیمار به آن توجه داشته باشند. یکی از مسئولیت‌های کادر درمان تدارک مشاوره­هایی برای اطرافیان و پرستاران بیماران در خصوص افکار و رفتار بیمار و اطرافیان او است.