مراقبت آگاهانه از فرد مبتلا به ویروس کرونا از زبان بهبودیافتگان؛یک مطالعه کیفی در ایران
نویسندگان
1 گروه پرستاری مامایی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران
2 گروه پرستاری مامایی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران
3 گروه پرستاری مامایی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران
doi
10.30473/hpj.2023.61191.5371چکیده
مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، توصیف تجربههای بیماران بهبودیافته از کووید 19 در مورد عوامل روانشناختی موثر بر بهبود آنان است. روش: این مطالعه کیفی در سال 1399 انجام شد. روش جمعآوری دادهها مصاحبههای عمیق نیمه ساختاریافته بود. مشارکتکنندگان بیمارانی بودند که از بیماری کرونا رهایی یافته و مایل به صحبتکردن درباره تجربه خود در طول بیماری بودند. نمونهگیری از 3 شهر گچساران، باشت و نورآباد انجام شد. رویکرد مورد استفاده در نمونهگیری، نمونهگیری با در نظر گرفتن هدف مطالعه بود. دادهها به روش تحلیل محتوا آنالیز شد. مدیریت کدهای استخراجشده از طریق نرمافزار MAXQDA نسخه 10 انجام شد. یافتهها: در مجموع تعداد 15 مصاحبه با 8 زن و 7 مرد 23 تا 58 ساله انجام شد. تحلیل صحبتهای شرکتکنندگان عوامل کمککننده به بهبود سلامت روان بیماران مبتلا به کرونا منجر به شناسایی 305 کد شد که در 2 طبقه اصلى شامل «بیمار مثبتاندیش» و «اطرافیان همدل» و 9 طبقه فرعی طبقهبندی شد. نتیجهگیری: با توجه به نتایج این تحقیق افکار و رفتار فرد مبتلا به کرونا و اطرافیان او (پرسنل و آشنایان) در سلامت روان و تسریع روند بهبود فرد مبتلا تاثیرگذار است که لازم است اطرافیان بیمار به آن توجه داشته باشند. یکی از مسئولیتهای کادر درمان تدارک مشاورههایی برای اطرافیان و پرستاران بیماران در خصوص افکار و رفتار بیمار و اطرافیان او است.