بررسی تطبیقی مبانی جبران خسارت ناشی از نقض قرارداد در نظام های حقوقی کشورهای ایران، کانادا و فرانسه با تاکید بر رهیافت ها و دستاوردها
نویسندگان
1 گروه حقوق خصوصی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 گروه حقوق خصوصی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه حقوق، واحد پردیس، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
چکیده
نقض تعهدات قراردادی به عنوان یک رفتار خلاف اصل وفای به عهد اصولا در هر نظام حقوقی واجد مسئولیت های مختلف مدنی، اداری و حتی کیفری می باشد و در این زمینه، جبران خسارت ، مهم ترین واکنش قانونی است که قانون گذاران پیش بینی نموده اند. اگرچه در برخی نظام های حقوقی مانند کانادا و فرانسه، اصول اخلاقی از جمله اصل منع سوءاستفاده از حق جبران خسارت نیز پیش بینی شده اند. سوال اصلی تحقیق حاضر آن است که مبانی جبران خسارت ناشی از نقض قرارداد در هر یک از نظام های حقوقی ایران ، کانادا و فرانسه چه تفاوت هایی با یکدیگر دارند ؟ نتیجه تحقیق حاضر آن است که با توجه به اینکه مبانی اصلی جبران خسارت در حقوق ایران ، قواعد فقهی هم چون قاعده لاضرر، قاعده احترام ، قاعده سد ذرایع است که جبران خسارت های مستقیم و مشروع را مورد توجه قرار می دهند. در این راستا، جبران خسارت های احتمالی و خسارت های تنبیهی که به ویژه در حقوق کانادا مورد توجه قرار می گیرند، در نظام حقوقی ایران قابل حصول نیست. در مقابل، در نظام حقوق فرانسه، مبانی نظری جبران خسارت ناشی از نقض قرارداد بر مبنای منفعت عمومی توجیه شده و عمدتا بر مبنای اصل حفظ منفعت عمومی، اصل احترام به حقوق مکتسبه و اصل لزوم ارایه اطلاعات توجیه می شوند. نهایتا، در نظام حقوق کانادا، بر مبنای اصل حسن نیت و اصل انصاف به عنوان دو اصل برجسته کامن لایی، جبران خسارت ناشی از نقض قرارداد پیش بینی می گردد.
